Masaledar Andabhurjee

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

 

मसालेदार अंडाभुर्जी

गाडीवरच्या भुर्जीसारखी मसालेदार चव घरी तयार केलेल्या भुर्जीला कधीच येत नाही. त्यामुळेच घरात कितीही भुर्जी खाल्ली, तरी तृप्तीचा खरा ढेकर दिला जातो तो भुर्जीच्या गाडीवरच!

पावभाजीच्या गाड्यांच्या जोडीने मुंबईच्या नाक्यानाक्यांवर उभ्या असलेल्या अंडा-भुर्जीच्या गाड्या म्हणजे एकेकाळी मुंबईची शान होती. भूक नसली, तरी या गाडीच्या शेजारून जाताना येणा‍ऱ्या वासानेच पोटात कावळ्यांची काव-काव सुरू व्हायची आणि इच्छा नसतानाही पावलं अंडा-भुर्जीच्या गाडीकडे वळायची. मग ‘ एक अंडा-भुर्जी ‘ अशी नुस्ती ऑर्डर दिली की, एखादा कोडवर्ड मिळाल्याप्रमाणे गाडीवाल्याचे हात एका लयीत कामाला लागायचे…

…सगळ्यात आधी शेगडीवर चढवलेल्या भल्यामोठ्या तव्यावर दोन चमचे तेल टाकलं जायचं. मग तेलावर कांदा-टोमॅटो टाकून ते चांगलं परतलं जायचं. नंतर गरम मसाला, लाल मिरची पावडर आणि मीठ. हे सर्व मिश्रण चांगलं एकजीव झालं की, एकेक अंडं उचलायचं आणि तव्याच्या कडेवरच ठॅकठॅक करत फोडून आतला द्राव मिश्रणावर ओतायचा. तवा गरमच असल्यामुळे क्षणात अंड्याचा द्राव फुलून येतो की लगेच लोखंडी कालथ्याने अंड्यासकट सगळं मिश्रण खालीवर करून पुन्हा एकजीव करायचं. मग कालथा त्या मिश्रणावर सतत आपटत राहायचा की हळूहळू एकजीव झालेल्या मिश्रणाचे बारीकबारीक तुकडे होत जातात आणि थोड्याच वेळात भुर्जी तयार होते. मग ती भुर्जी एका डिशमध्ये काढायची. तिच्यावर मस्त बारीक केलेली कोथिंबीर भुरभुरवायची आणि सर्व्ह करायची. सोबत त्याच भुर्जीच्या तेलावर खरपूस गरम केलेले दोन पाव. बस्स! मग आणखी काही सोबत नसलं तरी चालेल. किंबहुना नकोच!

गणेशोत्सव-नवरात्रोत्सवातले कायकर्ते असोत, उशिरा कामावरून घरी निघालेले नोकरदार असोत किंवा रात्रीची मुंबई पाहायला निघालेली मुलं असोत भूक लागली की रात्री उशिरापर्यंत अंडा-भुर्जीची गाडी असणार, याची त्यांना खात्री असायची. ऐंशी-नव्वदच्या दशकापर्यंत नाक्यानाक्यावरच्या या पावभाजी किंवा अंडाभुर्जीच्या गाड्यांवर खायला अख्खी मुंबई लोटायची. गाड्या कुठे उभ्या आहेत, आजूबाजूला काय आहे, याची कुणालाच पडलेली नसायची. त्यांच्या दृष्टीने महत्त्वाचा असायचा, अंडा-भुर्जीचा स्वाद…

खरंतर गाडीवरची अंड्याची ही भुर्जी म्हणजे काही वेगळा पदार्थ नव्हे. बहुतेकांच्या घरी आठवड्या-दोन आठवड्यातून एकदा हमखास बनणारा. परंतु घरात बनवली जाणारी भुर्जी (किंवा अंड्याची कोशिंबीर) मुख्यतः हळद-मिर्ची टाकून केली जाते. गाडीवरच्या भुर्जीसारखी मसालेदार चव तिला कधीच येत नाही. त्यामुळेच घरात कितीही भुर्जी खाल्ली, तरी तृप्तीचा खरा ढेकर भुर्जीच्या गाडीवरच दिला जातो.

पण आता पालिकेच्या नियमांमुळे आणि नाक्यानाक्यावर पिझ्झाहट व मॅक्डॉनल्डसची दुकानं उघडल्यामुळे अंडा-भुर्जीच्या गाड्या केव्हाच बाद झाल्यात. तरीही गिरगाव नाका, दादर स्टेशनच्या बाहेर, किंवा सांताक्रुझला अजून कुठेकुठे अंडाभुर्जीच्या गाड्या लागतात आणि या गाड्यांवरच्या भुर्जीला दाद देणारी मंडळी तिथे हमखास हजेरी लावतात.

याच गाडीवाल्यांच्या जोडीला आता बोरिवली वेस्टला गोखले शाळेच्या समोर राजूभाई भुर्जीवाल्याची टपरी सुरू झालीय. सुरुवात गाडीवरून झालेल्या राजूभाईच्या अंडा-भुर्जीने थोड्या कालावधीत ग्राहकांना अशी काही चटक लावली की, राजूभाईला गाडीऐवजी छोटी जागा घेऊन टपरीच टाकावी लागली. राजूभाई भुर्जीवाल्याचं नाव आता अख्ख्या बोरीवली-कांदिवलीत झालंय. विशेष म्हणजे त्यांच्याकडची भुर्जी आणि अंड्याचे इतर पदार्थ खायला मराठी लोकांबरोबरच गुजराती पब्लिकही आघाडीवर असतं. आपल्या भुर्जीच्या लोकप्रियतेचं गमक सांगताना राजूभाई म्हणतात- ‘ भुर्जीचा सगळा भार मसाल्यांवर असतो. मसाल्याची भट्टी चांगली जमली की भुर्जी चांगली व्हायलाच हवी!

राजूभाईंचं म्हणणं खरं आहे… भुर्जी दुकानातली असो, किंवा गाडीवरची, सगळ्यात आधी मसाल्याच्याच घमघमाट पसरतो आणि मग व्हायची ती जादू होते… पावलं आपोआप अंडा-भुर्जीच्या गाडीकडे वळतात.