Archive for January, 2015

Pregnancy appreciated through photos

प्रेग्नसीचं कौतुक फोटोंमधून

pregnancy

 

प्रेग्नसी आता फक्त स्टायलिश कपडे घालून मिरवण्यापुरती राहिलेली नाही, तर त्यासाठी खास ‘मॅटर्निटी फोटोग्राफी’ करण्याला पसंती मिळतेय.

चारचौघांत मनमोकळं आणि बिनधास्त वावरणं प्रत्येक प्रेग्नंट महिलेला पसंत असतंच असं नाही. त्यामुळे ते ‘मिरवणं’ दूरच राहतं. आता मात्र काही महिला वर्गामध्ये मिरवण्यापलीकडे प्रेग्नन्सीला ‘ग्लॅमर’ आलंय, ते मॅटर्निटी फोटोशूटमधून! परदेशात लोकप्रिय असलेला हा ट्रेंड आपल्याकडे आला आहे. विशिष्ट थीम घेऊन सात ते नवव्या महिन्यामध्ये इनडोअर आणि आउटडोअर फोटोशूट करायला प्रेग्नंट महिला, जोडप्यांची पसंती मिळतेय.

imggallery

आपल्याकडे फक्त डोहाळेजेवणाचे फोटो आवडीनं काढले जातात. या कार्यक्रमाव्यतिरिक्त खास म्हणून फोटोशूट होत नव्हतं. आता ‘मॅटर्निटी फोटोशूट’च्या निमित्तानं त्याचा विचार होतोय. न्यूड आणि ड्रेस्ड असे दोन प्रकार या फोटोशूटमध्ये येतात. जोडप्यांच्या पसंतीनुसार इनडोअर किंवा आउटडोअर शूट केलं जातं. सात ते नवव्या महिन्यात काढलेले फोटो आणि डिलिव्हरीनंतरचे फोटो (बाळ, आई आणि वडील त्याच मॅटर्निटी शूटच्या पोझमध्ये) असं पॅकेजही काही ठिकाणी केलं जातं.

नुकतंच ‘मॅटर्निटी फोटोशूट’ केलेली अमृता गायकवाड म्हणते, की प्रेग्नसीची माझी पहिलीच वेळ होती आणि ती आठवणीत राहावी यासाठी मला खास फोटोशूट करायचं होतं. तशी सुविधा असल्याचं कळल्यानंतर मी आणि माझ्या नवऱ्यानं लगेचच शूट करून घेतलं. यात मला लाजिरवाणं काहीच वाटलं नाही. उलट, मी त्या क्षणांचा खूप आनंद घेतला.
imggallery
प्रसिद्ध फोटोग्राफर हरप्रित बच्चरच्या मते, परदेशात हा ट्रेंड खूप जुना आहे. आपल्याकडेही त्याची ओळख होऊन खूप दिवस झाले. भारतात आलेल्या परदेशी जोडप्यांचं शूट मी केलंय. भारतीय जोडपीही असं शूट करतात; पण ते फक्त उच्चवर्गीयांपुरतंच मर्यादित आहे. मात्र, येत्या पाच-दहा वर्षात याचं प्रमाण बरंच वाढेल, याची खात्री मला वाटते.

मॅटर्निटी फोटोशूट करणाऱ्या स्टुडिओपैकी एक म्हणजे ‘डॅझ फोटोग्राफी’ याचे फोटोग्राफर डॅनिश ओबेरॉय म्हणतात, ‘मी सात महिन्यांपासून मॅटर्निटी फोटोशूट सुरू केलं असून, आतापर्यंत आठ शूट झाले आहेत. त्याला उत्तम प्रतिसाद मिळतोय आणि त्याविषयी महिलावर्गामध्ये माहितीही वेगानं पसरत आहे. मराठी आणि अमराठी दोन्ही जोडप्यांची अशा फोटोशूटला पसंती मिळत आहे.’

pregnancy appreciated through photos newborn photography tips newborn photography props pregnancy loss baby picture ideas loss of a baby pregnancy loss jewelry baby information baby loss pregnancy loss awareness pregnancy loss support baby websites newborn photography baby growth baby loss jewelry newborn photography ideas how to lose a baby loss of baby death of a baby baby photography tips photographing babies when a baby dies babies photography baby loss blogs baby memorial baby loss gifts child loss jewelry loss of child jewelry photography props for babies pregnancy loss necklace gifts for loss of baby loss of a child jewelry baby loss memorial pregnancy loss support group baby memorial jewelry lost of a baby quotes for losing a baby babies apps baby loss support group pregnancy after loss of baby stillborn baby memorial having a baby after losing a baby apps baby how to shower baby maternity pregnancy baby loss support

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - January 31, 2015 at 12:35 pm

Categories: Fashion, Health, Marathi   Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Diet Tips

डाएटच्या टिप्स

diet

आपल्या शरीराला ज्या प्रकारच्या, जितक्या प्रमाणातल्या आहाराची गरज असते, तो आहार म्हणजे डाएट. घरच्या बाईचं डाएट तर सगळ्यात महत्त्वाचं आहे. त्यासाठी काही खास टिप्स दिल्या आहेत, डॉ. प्रेरणा बावडेकर यांनी…

मुलं शाळेत गेल्यावर, नवरा ऑफिसात गेल्यावर मग निवांत खाऊ असं म्हणत अनेकजणी सकाळचा नाश्ताच करत नाही. फक्त २-३वेळा चहा पित राहतात आणि थेट दुपारचं जेवण घेतात. त्यातही मग आदल्या दिवशीचा उरलेला पदार्थ बाईच्याच पानात पडतो. हे टाळायला हवं कारण ते शरीरासाठी ते उपयोगी नाही. सकाळी उठल्यावर एका तासाच्या आत पोटात काहीतरी जायलाच हवं. मग सकाळी उठल्या उठल्या गरम पाणी प्या, लिंबूपाणी घ्या. किंवा उत्तम उपाय म्हणजे कोणतंही एखादं फळ खा. ब्रेकफास्ट म्हणजे ब्रेकिंग द फास्ट आपण रात्रीच्या जेवणानंतरचा उपवास सोडत असतो. तो फळाने सोडला तर पोटही शांत राहतं आणि पचायलाही सोपं जातं. दरवेळी नाश्त्यामध्ये पोहे, उपमा असे पदार्थच हवेत असं नाही. फळं खाल्ली, दूध प्यायलं तरी पुरेसं असतं. नाश्ता नीट न केल्यामुळेच मग अनेकींना नाही नाही ते आजार होतात. बारीक बायकांमध्येही फॅटचं प्रमाण वाढतं.

आता ज्या नोकरीला असतात त्यांची तर वेगळीच धावपळ होते. घर आणि ऑफिस दोन्ही सांभाळण्याच्या नादात दरवेळी परिणाम होतो, तो जेवणावरच. दिवसातून चारवेळा फळं खायला हवी. नाश्त्यामध्ये, साधारण ११-११.३०च्या सुमारास, दुपारच्या जेवणासोबत एखादं फळ किंवा सॅलड आणि संध्याकाळी अशा वेळांत फळं पोटात जायलाच हवीत. आमटी भाजीत ‌मीठ थोडं कमीच वापरा. शक्यतो कच्चं ‌मीठ थोडं खा. आठवड्यातून दोनतीनवेळा पालेभाज्या असायला हव्यातच. कडधान्य करायला सोपी म्हणून रोज खाऊ नका. दुपारी जेवणात सॅलड असायला हवं. पण एखाद दिवशी फक्त काकडी, एखाद दिवशी फक्त ‌कांदा, एखाद्या दिवशी फक्त टोमॅटो असं काहीही खाऊ शकता. ऑफिसमध्ये सलाड न्यायचं तर शक्यतो, चांगल्या क्वालिटीचे प्लास्टिक डबे किंवा स्टील, काचेच्या डब्यांतून ते घेऊन जा. त्यातही मीठ कमी आणि लिंबू, कोथिंबीरीचा जास्त वापर करा.

रात्रीच्या जेवणात तुम्ही गरमागरम सूप घेऊ शकता. त्यासाठी घरात जेवढ्या भाज्या आहेत, त्या सगळ्या कुकरमध्ये उकडवून घ्या. त्यात मीठ, मिरीपूड घालून उकळून पिऊन टाका. शक्यतो हवाबंद किंवा रेडी टू इट सूप्स टाळा. दिवसभरामध्ये चहा-कॉफी, कृत्रिम शीतपेयं कमी प्या. त्याऐवजी ताक, लिंबू सरबत, गरम पाणी प्या. ग्रीन टी हा एक उत्तम पर्याय आहे.

ज्यांची नाइट शिफ्ट असते किंवा रात्रीचं काम असतं, त्या बायकांनी दुपारचं जेवण व्यवस्थित घ्यावं. येताना डबा घेऊनच आलात तर श्रेयस्कर. ७-७.३० किंवा ८पर्यंतच जेवायची सवय लावून घ्या. काम करता करता एका बाजूला पटकन डबा खाऊन घेता येतो. लवकर जेवणं कधीही उत्तमच. त्यानंतर भूक लागली तर कितीही फळं खाता येतात. दूध भरपूर नाही पण सकाळी किंवा रात्री एक ग्लास घेतल्यास चांगला फायदा होऊ शकतो.

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:25 pm

Categories: Health, Marathi   Tags:

what to do to increase memory of my child

what to do to increase memory of my child

what to do to increase memory of my child

what to do to increase memory of my child

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:21 pm

Categories: Marathi   Tags:

Poet Bahinabai Chaudhari Songs Kavita in English

बहिणाबाईंच्या कवितांचे सीमोल्लंघन

bahinabai

बहिणाबाईंच्या कविता अनुभवाव्या लागतात. त्यांचा अनुवाद करणे ही खरोखरच आव्हानात्मक बाब. तप्त मातीवर पावसाचा पहिला थेंब पडल्यानंतर जो मृदगंध उमटतो, त्याचे वर्णन करण्याइतकेच ते कठीण आहे. अनेक पिढ्या बहिणाबाईंच्या कविता ऐकत मोठ्या झाल्या आहेत. मात्र प्रत्येक वेळी ऐकताना त्या नवीन अर्थ सांगतात, वेगळी दृष्टी देतात. आर्किटेक्टच्या विद्यार्थ्यांना एका प्रोजेक्टसाठी माधुरी शानभाग यांनी बहिणाबाईंच्या एका कवितेचा अनुवाद करून दिला होता. विशेष म्हणजे केरळमध्ये जेव्हा त्याचे सादरीकरण झाले, तेव्हा तेथील टेक्नोक्रॅटना त्या ओळी आवडल्या. इतक्या वर्षांनंतरही बहिणाबाईंच्या कविता हृदयाला भिडत असतील, तर त्यांचा अनुवाद करण्याचे आव्हान पेलायलाच हवे, असे शानभाग यांना वाटले. अनुवादामध्ये बहिणाबाईंच्या कवितेतील सौंदर्य काही अंशी उतरले तरी सार्थक झाले, असे त्या म्हणतात.

‘फ्रॅगरन्स ऑफ द अर्थ’मध्ये त्यांनी बहिणाबाईंच्या कवितांचे मन आणि हृदय, माहेर, प्राक्तन आणि घर, आसपासचे लोक, शेती आणि सणवार, देव आणि अन्य कविता अशा सात विभागांमध्ये वर्गीकरण केले आहे. आचार्य अत्रे, पु. ल. देशपांडे, इंदिरा संत, बा. भ. बोरकर, डॉ. मालतीबाई किर्लोस्कर, डॉ. प्रभा गणोरकर, आदींचे बहिणाबाईंबद्दलचे लेख समाविष्ट करण्यात आले आहेत. उषा तांबे यांची प्रस्तावना लाभली आहे. बहिणाबाईंचा अल्प परिचयही सुरुवातीला देण्यात आला आहे.

दांडगी निरीक्षणशक्ती, उत्तम स्मरणशक्ती, तल्लख बुद्धिमत्ता आणि प्रतिभा बहिणाबाईंपाशी होती, याचा प्रत्यr त्यांनी रचलेल्या ओव्या वाचताना ठायी ठायी येतो. त्या निरक्षर होत्या, पण अडाणी नव्हत्या. रोजच्या जगण्यातील प्रत्येक गोष्टीवर त्यांनी काव्य केले. जात्यावर दळता दळता, चूल फुंकता फुंकता, चुलीपुढे भाकर थापताना, शेतात काम करतानाचा प्रत्येक क्षण त्यांनी टिपला आहे. परिस्थिती कशीही असली तरी धीर सोडायचा नाही, आलेल्या परिस्थितीला धीराने तोंड द्यायचं, हे त्यांनी मनाशी पक्कं केलं होतं. त्यामुळे त्यांच्या अनेक रचना संतांच्या रचनेशी एकरूप झाल्यासारख्या वाटतात. शानभाग यांनी त्या कवितांचे वैशिष्ट्य कायम राखत यमकं जुळवण्यापेक्षा अनुवाद उत्तम कसा होईल, याकडे त्यांनी लक्ष दिलं आहे. प्रत्येक कवितेआधी कवितेची थोडक्यात माहिती दिली आहे. अनेक शब्द मूळ रूपातच ठेवले आहेत. उदाः माहेर, संसार, मंत्र, रथ, रोटी. यामुळे भारतीय वाचकांना या कविता समजणं अवघड नाही.

पुस्तकातील पहिलीच कविता आहे ‘सरसोती, माय मदर’. कोणतेही शिक्षण नसताना कविता कशा सुचतात, या प्रश्नाला बहिणाबाईंनी असे उत्तर दिले आहेः My Mother, Godess Sarasotee

Teaches me, words and meaning of all

‘Her’ secrets, she sows

In ‘Her’ favorite daughter’s soul

कवितेमध्ये त्या म्हणतात, ‘फुलामधी सामावला, धरित्रीचा परिमय, माझ्या नाकाले विचारा, नथनीले त्याचे काय?’

मातीचा सुवास फुलांमध्ये उतरला आहे, हे माझ्या नाकालाच समजते. बाह्य अलंकार असलेल्या नथनीला ते काय कळणार? इतक्या साध्या सरळ गोष्टीतून त्यांनी किती मोठा अर्थ सांगितलाय.

‘अरे संसार संसार’ ही बहिणाबाईंची प्रसिद्ध कविता शानभाग यांनी उत्तमरीत्या अनुवादीत केली आहे.

Oh! This Sansar, this Sansar

Like a griddle on the stove

One has to face the burns first

And then only get the Roti roasted.

शेतावर काम करून थकलेली घरधनीण घरी परतते. तिला घरच्यांसाठी जेवण करायचं आहे, पण चूलच पेटत नाहीये. या परिस्थितीवरही त्यांनी काव्य केले आहे, हे पाहून थक्क व्हायला होते.

The Kitchen is full of smoke,

It is just not fading,

My eyes are red

The stove is not igniting

It is just not igniting

I am blowing and blowing air

Everybody at home

Is hungry, waiting for food.

अहिराणी बोलीतील शब्द आणि कवितांचा बाज कायम ठेवणे अधिक आव्हानात्मक होते. ते शिवधनुष्य शानभाग यांनी पेलले आहे.

– स्नेहल जोशी-कुळकर्णी

फ्रॅगरन्स ऑफ द अर्थ, अनुवादः माधुरी शानभाग, राजहंस प्रकाशन, पानेः १६५, किंमतः ३०० रु.

 

bahinabai bahinabai chaudhari bahinabai poems bahinabai chaudhari marathi kavita bahinabai chaudhari poems bahinabai chaudhari songs marathi kavita bahinabai bahinabai kavita bahinabai song bahinabai songs sant bahinabai bahinabai chaudhari in marathi bahinabai chaudhari songs download sant bahinabai chaudhari bahinabai chaudhari poem bahinabai marathi kavita bahinabai chya kavita sant bahinabai in marathi bahinabai chaudhari song bahinabai chaudhari songs free download bahinabai choudhari bahinabai songs free download bahinabai chaudhari kavita mp3 bahinabai chaudhari mp3 songs download saint in maharashtra saints of maharashtra in marathi poet in marathi poem on maharashtra in marathi urmila dhangar songs download poet in india poet of india

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:15 pm

Categories: Uncategorized   Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Secret of soil perfume

मृद्‍गंधाचे सुवासिक रहस्य

earth-smell

 

पावसाचा थेंब मातीवर पडतो, तेव्हा त्यातील त्यात तयार होणाऱ्या बुडबुड्यातून बाहेर पडणाऱ्या एअरोसोलमधील सुगंधी घटकांमुळे मातीचा वास बाहेर पडतो. या मृ‍द्‍गंधाचा माग अखेर वैज्ञानिकांनी काढला आहे…

पहिल्या पावसानंतर वातावरणात भरून जाणाऱ्या मातीच्या वासाने फक्त भारतातच नाही, तर जगभरातल्या परस्परभिन्न संस्कृतींनाही भुरळ घातली आहे. गगनाचा गाभारा भरून-भारून टाकण्याची क्षमता असलेल्या या मातीच्या गंधाची भूल सगळ्याच भाषांमधील शब्दप्रभूंना पडली. मृ‍द्‍गंध किंवा पेट्रिकॉर म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या याच सुवासाचा माग काढण्यात अमेरिकेतील शास्त्रज्ञांना यश आले आहे.

पावसाच्या सरी जमिनीच्या पृष्ठभागावर पडतात, तेव्हा जमिनीतील विशिष्ट रसायनांमधून हा सुवास सगळीकडे पसरतो, असा निष्कर्ष दोन ऑस्ट्रेलियन संशोधकांनी साठच्या दशकात काढला. या वासासाठी ‘पेट्रीकॉर’ अशी संकल्पनाची त्यांनी तयार केली. मातीतला हा सुवास पावसामुळे बाहेर पडतो, याची माहिती शास्त्रज्ञांना होती. ही प्रक्रिया नेमकी कशी घडते, हे मात्र आजवर गूढ होते. अमेरिकेतील मेसॅच्युसेट्स इन्स्टिट्यूट ऑफ टेक्नॉलॉजीच्या (एमआयटी) शास्त्रज्ञांनी ही प्रक्रिया अतिजलद व्हिडिओच्या साह्याने कॅमेरात पकडली आहे.

मातीचे १६ नमुने आणि १२ अन्य माध्यमे अशा एकूण २८ पृष्ठभागांवर तब्बल ६०० प्रयोग संस्थेच्या मेकॅनिकल इंजिनीअरिंग विभागाचे असिस्टंट प्रोफेसर क्यूलन आर. बुई आणि त्यांचे सहकारी असिस्टंट प्रोफेसर यंगसू जंग यांनी केले. त्यात त्यांना असे आढळले की, पावसाचा थेंब विशिष्ट वेगाने आणि विशिष्ट पद्धतीच्या मातीवर पडतो, तेव्हा त्यामध्ये हवेचे लहान लहान बुडबुडे अडकतात. या बुडबुड्यांमध्ये मातीतले काही कण पकडले जातात. हा पाण्याचा थेंब जेव्हा फुटतो, तेव्हा हे लहान एअरोसोल थेंबाच्या बाहेर पडतात आणि हवेत फेकले जातात. लाटा फुटल्यानंतर किंवा शॅम्पेमवर फेस निर्माण होतो, तशीच ही प्रक्रिया असते. या एअरोसोलमध्ये सुवासिक घटक असतात आणि जमिनीतील जिवाणू आणि विषाणूंसह ही सुवासिक द्रव्ये बाहेर पडतात आणि वाऱ्याचे सर्वत्र पसरतात. हाच मृद्‍गंध.

मातीवर पडणाऱ्या पावसाच्या थेंबाचा वेग खूप कमी असेल, तर हा थेंब मातीत मुरतो. आणि वेग खूप जास्त असेल, तर हे बुडबुडे तयार होण्याआधीच फुटतात. ‘मातीच्या वासाचे रहस्य या थेंबाच्या वेगात आणि मातीच्या गुणवत्तेवर अवलंबून आहे,’ असा निष्कर्ष संशोधकांनी काढला. सामान्यतः निर्वात पोकळीचा विचार केला, तर पावसाच्या थेंबाच्या जमिनीवर पडेपर्यंतच्या प्रवासात त्याचा वेग हा थेंबाच्या वजनावर अवलंबून नसतो. मात्र, वातावरणात थेंबाच्या वजनाचा प्रभाव त्याच्या वेगावर पडतो. पावसाच्या हलक्या किंवा मध्यम सरी कोरड्या मातीवर पडल्या, तर हमखास मृद्‍गंध निर्माण होतो आणि आसमंतात पसरतो. मृद्‍गंध पावसाच्या सरीत नसतो, तर मातीतून मुक्त होतो. थेंबाची गती आणि पृष्ठभागाची गुणवत्ता यांनुसार नेमके किती एअरोसोल हवेत फेकले जातील, याचे अनुमान काढण्यातही एमआयटीच्या शास्त्रज्ञांना यश आले. हलक्या किंवा मध्यम पावसात अधिक एअरोसोल हवेत फेकले जातात, तर जोरदार सरी पडत असताना कमी एअरोसोल हवेत सोडले जातात, असा निष्कर्ष त्यांनी काढला.

मृद्‍गंधास कारणीभूत असलेल्या एअरोसोलच्या निर्मितीचे गूढ उकलणे एवढेच या संशोधनाचे महत्त्व नाही. तर या संशोधनाच्या आधारे मातीच्या माध्यमातून पसरणाऱ्या काही विशिष्ट रोगांच्या प्रसाराबाबत अधिक माहिती मिळवता येईल, असा विश्वास बुई आणि त्यांचे सहकारी व्यक्त करतात.

पावसावरच अवलंबून असलेल्या जनसमूहांसाठी पावसाची पहिली सर हा टिकून राहण्याचा- सर्व्हायव्हलचा- शुभसंदेश असतो. म्हणूनच, मातीचा या वासाबद्दल असलेली ओढ ही वारशाने मिळते आणि पिढ्यानपिढ्या संक्रमित होते, असे शास्त्रज्ञ मानतात. या संशोधनाने मानवी आयुष्य अधिक निरामय करणाऱ्या अन्य संशोधनांचा मार्ग मोकळा झाला आहे.

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:05 pm

Categories: Marathi   Tags: ,

Krishna Khairnar inspirational patriotic story in marathi

प्रत्यक्षात मायदेशी परतणारा ‘मोहन भार्गव’

krishna-khairnar

परदेशात गलेलठ्ठ पगाराची नोकरी असल्यावर केवळ सामाजिक भान आणि देशप्रेम म्हणून कोण आपल्या देशात परतणार? मात्र, यालाही अपवाद असतात. कृष्णा खैरनार हा तरुण त्यापैकीच एक.

‘नासा’मध्ये मोठ्या पदावर वैज्ञानिक म्हणून कार्यरत असलेला ‘स्वदेश’ चित्रपटातील शाहरुख खान आठवतोय? होय तोच तो, मोहन भार्गव नावाचा एक भारतीय तरुण वैज्ञानिक. जो ‘नासा’सारखी संस्था आणि अमेरिकेतील आरामाचे आयुष्य सोडून भारताच्या वैज्ञानिक प्रगतीला हातभार लावण्यासाठी परत येतो. चित्रपटाची कथा तशी चांगली, पण सहसा अशा कथा केवळ चित्रपटापुरत्या मर्यादित राहतात. खऱ्या आयुष्यात असे काही घडत असेल यावर आपला विश्वास बसत नाही. मात्र, काही अपवाद असतातच. नागपुरातील एक तरुण त्याचं आयुष्य या कथेप्रमाणेच जगतो आहे. जगभर दहशत पसरविणाऱ्या ‘स्वाइन फ्लू’वर लस शोधणाऱ्या वैज्ञानिकांच्या चमूत असलेल्या एक मराठी नागपूरकर तरुण परदेशातील गलेलठ्ठ पगाराच्या नोकऱ्यांचा मोह सोडून देशाच्या वैज्ञानिक प्रगतीला हातभार लावतो आहे. कृष्णा खैरनार असे या कर्मठ तरुणाचे नाव.

१९८० साली नागपुरातच जन्मलेले कृष्णा खैरनार हे सध्या नीरी येथे एन्व्हॉयर्नमेंटल व्हायरॉलॉजी या विभागात वैज्ञानिक पदावर कार्यरत आहेत. त्यांचे शालेय शिक्षण नागपुरातच झाले. नागपूर विद्यापीठातूनच त्यांनी मेडिकल मायक्रोबायोलॉजी विषयात पदव्युत्तर शिक्षण पूर्ण केले. त्यानंतर पुद्दुचेरी विद्यापीठातून त्यांनी पीएच. डी. प्राप्त केली. त्यांनी आपले करिअर ‘व्हायरॉलॉजी’ क्षेत्रात करायचे ठरविले. पुढील संशोधनाकरिता त्यांनी कॅनडा गाठले. तेथे विविध मोठ्या संशोधन संस्थांमध्ये अनेक वर्षे संशोधन केले. काही वर्षांपूर्वी परत एकदा मलेरियाची नवी दहशत निर्माण झाली होती. या नव्या आव्हानाकरिता नवी लस तयार करणे अत्यंत ही काळाची गरज होती. यावर जगभरात संशोधन सुरू होते. कॅनडाने यावरील पहिली लस शोधून काढली. ही लस विकसित करणाऱ्या चमूमध्ये खैरनार यांचा समावेश होता. पुढे २००८ साली स्वाइन फ्लू नामक आजाराने जगभर थैमान घातले. हा आजार प्लेगच्या साथीसारखा पसरू लागला. या रुग्णांवर उपचार करणाऱ्या डॉक्टरांनासुद्धा या आजाराची बाधा होत असल्याने सामान्यांमध्येच नाही तर वैद्यकीय क्षेत्रातसुद्धा या रोगाची दहशत निर्माण होऊ लागली. या वेळीसुद्धा कॅनडानेच या आजारावर मात करणारी लस तयार केली. ज्या १२ वैज्ञानिकांनी ही लस विकसित केली त्यातील एक नाव खैरनार यांचे होते.

एखादी व्यक्ती चांगले काम करीत असेल, तर त्याचे पाय ओढायचे, ही प्रवृत्ती आपल्या समाजात आहे, हे एक कटू सत्य नाकारून चालणार नाही. यामुळेच आपल्या देशातील टॅलेन्ट परदेशात जाताना दिसून येते. मात्र, पाश्चिमात्य देशात नव्या टॅलेन्टला हेरले जाते. मलेरिया आणि स्वाइन फ्लूच्या यशानंतर पाश्चात्य देशात खैरनार यांच्या नावाची चर्चा होऊ लागली. विविध बड्या संस्थांनी त्यांना गलेलठ्ठ पगाराच्या नोकऱ्यांची ऑफर दिली. मात्र, त्यांचे व्हिजन क्लीअर होते. काही काळ परदेशात काम करून नंतर आपल्या मातीत परतायचे आणि या मातीकरिता काम करायचे, हे त्यांनी आधीच ठरविले होते. राष्ट्रीय पर्यावरण अभियांत्रिकी संस्था (नीरी) ही देशातील महत्त्वपूर्ण आणि अत्यंत यशस्वी संशोधन संस्थांपैकी एक समजली जाते. २०११ मध्ये या संस्थेच्या ‘व्हायरॉलॉजी’ विभागात खैरनार रुजू झाले. याच काळात ‘सुपरबग’ नावाचा बॅक्टेरिया मानवाच्या जिवावर उठला. यावर जगभर संशोधन सुरू झाले. खैरनार यांनीसुद्धा यावर संशोधन सुरू केले. संशोधनादरम्यान त्यांना सांडपाण्यातील एका किड्यामध्ये या बॅक्टेरियाला नियंत्रित करणारे गुण आढळून आले. या संशोधनाने जगात एक नवा पायंडा घालून दिला. त्यांचे हे संशोधनसुद्धा आंतरराष्ट्रीय स्तरावर मान्य करण्यात आले असून अनेक महत्त्वपूर्ण जरनलमध्ये प्रसिद्ध करण्यात आले आहे.

सध्या ते ‘बॅक्टेरिओफाज’वर संशोधन करीत आहेत. यात ‘लिटीक एन्झाइम्स’चा बायोकंट्रोलिंग एजन्ट्स म्हणून वापर करण्याची पद्धत विकसित करण्यासाठी ते प्रयत्नरत आहेत. तसेच सांडपाण्यावर प्रक्रिया प्रकल्पांमधील बॅक्टेरिओफाजेसवरसुद्धा ते संशोधन करीत आहेत. वैज्ञानिक व औद्योगिक संशोधन परिषदेच्या १२ व्या पंचवार्षिक योजने अंतर्गत त्यांनी जलशुद्धीकरणातील ‘मर्क्युरी मुक्त युव्ही लाइट सोर्स’ या प्रकल्पात उल्लेखनीय कामगिरी केली आहे. तसेच वयाच्या अवघ्या ३५ व्या वर्षी ‘बायोमेड’सारख्या एका अत्यंत महत्त्वपूर्ण आणि प्रतिष्ठित सायन्स जर्नलकरिता अतिथी संपादक म्हणून काम करण्याचा मान त्यांना प्राप्त झालेला आहे. देशभरातील विविध संशोधन संस्थांमध्ये व्याख्याते म्हणून त्यांना आमंत्रित करण्यात येते. व्हायरॉलॉजी आणि मेडिकल मायक्रोबायोलॉजी सारख्या विषयांखेरीज विज्ञान आणि अध्यात्म या विषयावरसुद्धा त्यांनी अनेक ठिकाणी व्याख्याने दिलेली आहेत.

भारतातील आरोग्य व्यवस्थेबद्दल बोलताना ते म्हणतात, ‘साथीच्या रोगांवर नियंत्रण आणणे हे आजच्या वैद्यकीय क्षेत्रासमोरील सगळ्यात मोठे आव्हान समजले जाते. अशा प्रकारच्या रोगांवर नियंत्रण मिळविण्यासाठी या रोगांचे निदान लवकर होणे अत्यंत आवश्यक असते. प्रचंड प्रमाणात लोकसंख्या असलेल्या भारतासारख्या देशात तर हे रोग जास्त थैमान घालतात. या रोगांची लक्षणे समजून घेऊन त्यावर पटकन उपचार करण्याची पद्धती आपल्याकडे हव्या तशा विकसित झालेल्या नाहीत. भारतासारख्या देशात रोग निदानाच्या सोप्या पद्धतींच्या संशोधनावर भर देणे आवश्यक आहे. गेल्या काही वर्षात आपण त्या दृष्टीने प्रयत्न सुरू केले आहे. मात्र, त्यात सातत्य ठेवणे गरजेचे आहे.’

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:00 pm

Categories: Marathi   Tags:

Hindi Movie Hawaijada story

उड जायेगा… हवाईजादा!

hawaizaada

 

स्वातंत्र्यपूर्व काळामध्ये इंग्रजांच्या दडपशाहीमुळे दबावामध्ये आणि घुसमटीमध्ये जगत असलेल्या भारतीयांमध्ये या बंधनातून मुक्त होण्याची आस होतीच. स्वातंत्र्य मिळालेच पाहिजे, या उद्देशाने झपाटलेला एक वर्ग जसा होता; तसाच वेगवेगळे प्रयोग, संशोधने आदी करून स्वतःला सिद्ध करून दाखविण्याची ऊर्मी असलेला आणि स्वातंत्र्याची आपापली वेगळी व्याख्या गवसलेला वर्गही होताच. अशीच ऊर्मी असलेल्या शिवकर बापूजी तळपदे या मराठी माणसाच्या धडपडीची कथा ‘हवाईजादा’च्या माध्यमातून दिग्दर्शक विभू पुरीने मांडली आहे. राइट बंधूंच्या आधी मुंबईत विमान उड्डाणाचा प्रयोग तळपदे यांनी केला. हा प्रयोग काहीसा अयशस्वी ठरला असला, तरी विमान निर्मिती आणि त्याचे उड्डाण यांच्याबाबतीमध्ये राइट बंधूंच्या आधी अंदाजे एक दशक हे काम भारतात झाले होते, अशा नोंदी भारतीय विमानशास्त्राच्या इतिहासात आढळतात.

तळपदे यांचे हेच कार्य चरित्रपटाच्या माध्यमांतून न मांडता ‘फिल्मी’ पद्धतीने मांडण्याचे काम हवाईजादा चित्रपट करतो. विषयातील वेगळेपणा, १८९५ चा काळ जिवंत करण्यामध्ये आलेले बऱ्यापैकी यश आणि एकूणच एक वेगळा प्रयोग म्हणून ‘हवाईजादा’ उल्लेखनीय ठरतो. मात्र, एका अतिशय गंभीर विषयाची सवंग पद्धतीने मांडणी करण्याच्या नादात तो काहीसा खोटा आणि प्रभावहीन ठरतो. तळपदे यांचे कार्य, त्याबद्दल हाती असलेले संशोधन या सर्वांनाच कल्पनाशक्तीच्या विमानाचे पंख चिटकविल्यामुळे चित्रपटाचा फोकस तळपदेंच्या कार्यावर न राहता स्वप्नरंजनाचीच भरारी घेतो.

विमान निर्मितीचा आणि त्याच्या यशस्वी उड्डाणासाठी शिवकर बापूजी तळपदे आणि त्यांचे गुरू वेदांचे अभ्यासक असलेले पंडित सुब्बराव शास्त्री यांच्या प्रयत्नांचे दर्शन म्हणजे ‘हवाईजादा’ असा चित्रपटाचा वनलाइनर सांगता येईल. चित्रपटाचा पूर्ण बाज फिल्मी असल्यामुळे नायकासाठी नायिकाही (पल्लवी शारदा) आहेच. मात्र, संपूर्ण चित्रपटाचा फोकस तळपदे (आयुष्यमान खुराणा) आणि त्याचे गुरू शास्त्रीजी (मिथुन चक्रवर्ती) यांच्याभोवतीच फिरत राहतो. स्वच्छंदी जीवन जगणारा तळपदे काहीच उद्योगधंदा करीत नसल्यामुळे त्याला घरातून हाकलून दिले जाते. विज्ञानाची आवड असणारा आणि त्याच वेळी ‌वेद-शास्त्राचा अभ्यास असणारा शिवकर तळपदे पंडित सुब्बराव शास्त्रींच्या संपर्कात येतो. विमान उड्डाणाचे सातत्याने अयशस्वी प्रयोग करणाऱ्या शास्त्रीजींच्या अभिनव संकल्पनांकडे आणि पुराणांचे संदर्भ घेऊन सुरू असलेल्या खटपटींकडे तो आकर्षित होतो. विमान उड्डाणाचे स्वप्न उराशी घेऊन त्यासाठी प्रयत्न करणारे शास्त्री-तळपदे या जोडीपैकी शास्त्रींचा मृत्यू होतो. या मृत्यूलाही एक प्रकारे तळपदेच कारणीभूत ठरतो. (हे कारण अतिशय फिल्मी आणि बालीश आहे.) शास्त्रीजींच्या मृत्यूनंतर त्यांचे अपूर्ण स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी शिवकर तळपदे प्रयत्न सुरू करतो आणि अर्थात सरतेशेवटी यशस्वीही होतो. (सिनेमॅटिक लिबर्टी घेऊन दोन व्यक्ती बसण्याची क्षमता असलेल्या विमानाचे यशस्वी उड्डाण करून चित्रपटाचा सुखद होतो.)

चित्रपटातील ‌नायकाची प्रत्यक्षाहून उत्कट प्रतिमा रंगविण्यामध्ये हिंदी चित्रपट काकणभर पुढेच असतात, हे ‘हवाईजादा’मध्येही दिसून येतं. तळपदेंच्या कार्याबद्दल आणि त्यांच्या प्रयत्नांबद्दल हाताशी असलेल्या संदर्भांमध्ये चित्रपटासाठी आवश्यक असणाऱ्या गोष्टी यथायोग्य पद्धतीने घुसडण्यात आल्या आहेत. त्यामुळे मग अनेक गोष्टींमध्ये काळ-स्थळाची गल्लत होत जाते. प्रत्यक्षात शिवकर तळपदे संस्कृताचार्य होते, असे इतिहास सांगतो; पण ‘हवाईजादा’तील तळपदे शाळेत असताना एकाच वर्गात चार-पाच वेळा नापास होतो. चित्रपटातमध्ये तो काळ उभा करण्यात येतो. मात्र, त्याची मांडणी काहीशी ‘ओपेरा’ पद्धतीने केली जाते. ‘मरुत्सखा’ नाव असलेल्या विमानाची संपूर्ण निर्मिती एका भल्यामोठ्या प्राचीन बोटीवर का केली जाते, याचा उलगडा शेवटपर्यंत केला जात नाही.‌ शास्त्री आणि तळपदे यांच्या याबाबतच्या एका प्रयोगाला लोकमान्य टिळकही उपस्थित असल्याचे दिग्दर्शक दाखवितो.

तळपदे यांचे एकूणच कार्य कशा पद्धतीने दुर्लक्षिले गेले आणि इंग्रजांनी हे कार्य कसे दडपले याचे पुसटसे संदर्भ चित्रपटात येत राहतात. त्यांचे प्रयोग, नागरिकांमध्ये त्याबद्दलचे असणारे कुतूहल याबाबत भाष्य करण्याऐवजी तळपदे-सितारा यांच्यातील प्रेमप्रसंग आणि त्यांच्यावर चित्रित केलेली गाणी दाखविण्यावरच दिग्दर्शकाचा जास्त भर आहे. चित्रपटाची लांबीही कमी करणे आवश्यक होते. काळाला अनुषंगून संगीत देण्यात असलं तरीही गाणी अक्षरशः घुसडण्यात आली आहेत. ‘दिल-ए-नादान तुझे हुआ क्या है’, ‘उड जायेगा पंख अकेला’सारखी गाणी पुन्हा नवीन चालीत बांधण्यात आली आहेत. माणूस अवकाशात उडण्याचे स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी तळपदेंचे सुरू असलेले आणि प्रयत्न आणि त्याच्या पार्श्वभूमीला वापरलेले ‘उड जायेगा’ हे गाणे चित्रपटाचा आशय अचूक पकडण्याचे काम करते.

आयुष्यमान खुराणा उत्तम अभिनय करून जातोही; पण अनेक ठिकाणी त्याचा अभिनय लाउड वाटायला लागतो. मिथुन चक्रवर्ती बऱ्याच कालावधीनंतर लक्षात राहणारी भूमिका करतो. तळपदेंच्या विमान उड्डाणाच्या प्रयत्नाप्रमाणेच या विषयावरील चित्रपटाची निर्मिती हा केवळ प्रयत्नच ठरतो. हा प्रयत्न इतिहासाला आणि तथ्याला कितपत धरून आहे, याचा अभ्यास जाणकार करतील. मात्र, दिग्दर्शकाचा प्रयत्न प्रेक्षकाला ‘कल्पनाविलासा’चाच आनंद देतात.

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 11:56 am

Categories: Filmy   Tags: , ,

If there is no color in this world?

या जगात रंगच नसतील तर…?

painting

रंगच नसतील तर दिसेल तरी काय..? डोळ्यांची दृष्टी जिकडे जाईल तिकडे कसं दिसेल हे जग…? हे वाचताक्षणी पाहिलं तरी कळेल…! खरंतर ही फक्त कल्पनाच होऊ शकते. खरंच तसं पाहिलं तर काय आहे या रंगांमध्ये..? दिलेल्या नावाप्रमाणे ज्यांचं त्यांचं अस्तित्व हे नेहमी जाणवतं… पण… त्याही पुढे जाऊन या रंगांचं एक रहस्यही आहे.

रहस्य एवढ्याकरताच की, मानवजातीने नावे दिलेल्या रंगापलीकडे अगणित असे रंग हे निसर्गात आहे. आपण पाहिलंत तर लक्षात येईल…! त्यांना आपण ‌कोणतंही नाव दिलं नाही तरी चालेल. खरं तर न दिलेलंच बरं…! व्यावहारिक भाषेत रंगांना दिलेल्या नावाचं काहीसं स्थान असलंही पाहिजे. परंतु शोधाच्या भूमिकेत मात्र त्याला स्थान नसावे. कारण तिथे शब्द फसवे असू शकतात. आणि शोधातून शुद्धतेकडे जाणारा मार्ग चुकू शकतो. याचं उदाहरणच द्यायचं झालं तर पावसाळ्यातील विटांच्या जुन्या भिंती बाहेरून शे‍वाळल्यासारख्या दिसतात.

नीट पाहिलं तर तिथे अनेक रंग आपल्याला दिसतील तसेच शेवाळलेले दगड, झुडपांची पाने अशी अनेक ठिकाणं निसर्गात आहेत. कोणत्याही स्पष्टीकरणविरहित पाहिलं तर त्यांचं नावीन्य आपल्या लक्षात येतं.

हे झालं माहिती नसलेल्या रंगाबद्दल… परंतु… माहिती असलेल्या रंगांबद्दलसुद्धा असंच काहीतरी आहे. कारण आपण काही जण रंगांना रंग म्हणून पाहतो. तर काही त्या रंगांना सुचिन्हांची जोड देतात. त्यातून मोठमोठी प्रतीकंही निर्माण होतात. ह्या प्रतीकांतून मोठी हिंसाही होते ही गोष्ट वेगळीच, परंतु ती काहींच्या जगण्याचा भागही बनून जातात.

कारण या रंगांमध्ये व्यापकतेबरोबर एक चैतन्यही आहे. सोबत शुद्धतेकडे घेऊन जाणारा प्रदीर्घ प्रवासही आहे. तर काहींना भावणारं शहाणपणसुद्धा त्यात आहे.

‘ड्रिंक द ब्लू, ड्रिंक द स्काय, ड्रिंक द विसडम्’ असं शीर्षक असलेलं चित्रकार रमेश थोरात यांचं चित्रं व इन्स्टॉलेशन्सचे प्रदर्शन जहांगीर आर्ट गॅलरी, कुलाबा, मुंबई येथे २ फेब्रुवारीपर्यंत चालणार आहे. रमेश थोरात यांनी सर. जे. जे. स्कूल ऑफ आर्टस् येथून कलाप्रवासाची सुरुवात केली. दैनंदिन जीवनातील परंतु अंर्तमनातील विविध आशयानुरुप विषय घेऊन त्यांनी कलाकृती केलेल्या दिसतात. संबंधित प्रदर्शनातील कलाकृतींत हे दिसते. त्यातूनच निळ्या रंगाविषयीचं त्यांचं आकर्षणसुद्धा लक्षात येते. आकर्षणच का…? तर त्यांना तो व्यापकतेकडे घेऊन जातो.

निळ्या रंगाची ती व्यापकता खरंच कुठे दिसत असेल तर ती म्हणजे नजर न मावेल इथपर्यंत दिसणाऱ्या आकाशात. व्यापकता आणि अवकाश तिथं जास्त जाणवतो. मनाने ही इतकं व्यापक होता येईल तर त्यात किती मोठं शहाणपण आहे. रमेश थोरात यांना निळ्या रंगाच्या संवेदना व्यापकतेकडे घेऊन जातात. त्याहीपुढे त्या शहाणपणाकडे घेऊन गेलेल्या दिसतात. चित्रांमध्ये काही कामगार एकमेकांबरोबर व्यक्त होताना दिसतात. ‘जे पेरतो तेच उगवते’ या वचनाप्रमाणे त्याचं एक इन्स्टॉलेशनही कलात्मक रीतीने पहायला मिळतं. एका लाकडी पृष्ठभागावरती खिळ्यांचे कमीअधिक उंचीचे मनोरे उभे करून त्यावर बुद्धिबळाच्या पटावरील सोंगट्या आहेत. त्यापैकी प्यादे हे सर्वात उंच मनोऱ्यावरती ठेवून इतर सगळे त्याच्या खालील मनोऱ्यावरती आहेत.

हे इन्स्टॉलेशन पाहून लक्षात येते की, जसे राजाचा मुलगा राजाच होईल असे नाही. तर कुणीही का असेना तो त्याच्या संपादित कौशल्याने उंची गाठू शकतो. रमेश थोरात यांच्या मनातील संवेदना व त्यांचं कलाकृतीतील स्थान आपल्याला नक्कीच अंर्तमनातील शहाणपणाकडे घेऊन जाते.

कोणत्याही प्रकारची वस्तुस्थिती नाकारता येत नाही. मग ती रोजच्या जगण्यातली असू देत किंवा कामगारांच्या नेहमीच्या संघर्षातली असोत. आपल्या विशिष्ट शैलीतून चित्रकार वलय शेंडे यांनी डॉ. भाऊ दाजी लाड वस्तुसंग्रहालय (राणीबाग) भायखळा, येथे २८ फेब्रुवारीपर्यंत इन्स्टॉलेशन्सचे प्रदर्शन भरवले आहे. अनेक भेदक अशा वस्तुस्थिती आपल्याला त्यांच्या कलाकृतींमधून पहायला मिळतात.

विदर्भातील भयानक पाणीटंचाई, शेतकरी आत्महत्या अशा अनेक संवेदनशील विषय त्यांच्या कलेद्वारे ठळक सामोरे येतात. याच ठिकाणी अजून एक प्रदर्शन पहायला मिळणार आहे ते म्हणजे चित्रकार अतुल दोडिया यांचं ‘ए प्रोजेक्ट फॉर द रिपब्लिक ऑफ इंडिया’.

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 11:53 am

Categories: Marathi   Tags:

Avadhoot Gupte movie story “Ek Tara” Marathi Movie

एक तारा… रिअॅलिटी शोपुरता उरलेला ‘तारा’!

ek-tara-cinema

अवधूत गुप्ते यांनी ‘एक तारा’ सिनेमाची घोषणा केली त्यावेळी हा सिनेमा इम्तियाज अलीच्या ‘रॉकस्टार’शी साधर्म्य सांगतोय की काय अशी चर्चा पिकली होती. एकूण सिनेमाचा लूक आणि नावामुळे तसं झालं असावं. हिंदीत ‘स्टार’ तसा इथेही ‘तारा’ होता. परिणामी या सिनेमाने उत्सुकता चाळवली. पण, या सिनेमाची पहिली फ्रेम पाहिल्यानंतरच लक्षात येतं की या दोन्ही सिनेमांचा एकमेकांशी काडीचा संबंध नाही. गुप्ते यांच्या ‘ताऱ्या’चा संघर्ष रिअॅलिटी शोपासून सुरू होतो आणि सरतेशेवटी याच रिअॅलिटीपर्यंत येऊन थांबतो. ताऱ्याच्या या चक्रामध्ये दडलेल्या माऊली या गायकाचा प्रवास ‘एक तारा’ या सिनेमात दिसतो. सिनेमा पाहताना हा प्रवास आपल्या ओळखीचा असल्याचं लक्षात येतं. या प्रवासात पुढे कोणती वळणं येणार आहेत, याची पक्की माहिती सिनेमा पाहताना येते. त्यामुळे हा प्रवास ‘एक्साइट’ करत नाही. मध्यंतरानंतर माऊलीने बंदूक हाती घेतल्यावर क्षणभर चकित व्हायला होतं. पण पुढे सिनेमाची पटकथा प्रेक्षकाला कोणताही विचार करण्याची परवानगी न देता विद्युतवेगाने रस्ता सोडून शेजारी असलेल्या गर्तेत जाते आणि ती पुन्हा ट्रॅकवर येईपर्यंत वेळ निघून जाते.

सिनेमाची गोष्ट अशी, आळंदीत विठोबाची कीर्तनं करणारा माऊली गातो उत्तम. आवाजाच्या अनन्य देणगीमुळे संपूर्ण गाव माऊलीला रिअॅलिटी शोमध्ये भाग घेण्यासाठी मुंबईला पाठवतं. माऊली शोमध्ये येतो. गातो, जिंकतो आणि ‘क्लिक’ होतो. पुढे त्याच्या आवाजाच्या मोहात पडून मोठी कंपनी त्याला करारबद्ध करते. माऊली स्टार गायक होतो. त्याचं फॅनफॉलोइंग वाढतं. पैसा, प्रसिद्धी सगळं त्याच्या पायाशी लोळण घेत असतानाच अशा श्रीमंतीच्या हातात हात घालून येणाऱ्या काही इतर गोष्टीही माऊली जवळ करतो. पुढे त्याची होणारी अधोगती.. त्याचा संघर्ष अशी वळणं घेत ही गोष्ट पुढे जाते, असं याचं कथासार.

सिनेमात दाखवलेल्या या सगळ्या प्रवासाला आकृतिबंध आहे. पण त्यात ‘जीव’ नाही. म्हणजे, हा सिनेमा भावनांना हात घालत नाही. माऊलीचं स्टार होणं समजण्यासारखं आहे. परंतु त्याची अधोगती दाखवण्यासाठी हा सिनेमा फक्त ‘बाई आणि बाटली’भोवती फिरतो. या अधोगतीत तो कधीच ना स्वतःशी व्यक्त होत, ना दुसऱ्यांपाशी. फक्त दारूचे भरलेले ग्लास रिचवत जाणे.. यातून येणारी त्याची मद्यधुंद अवस्था आणि महिलांशी सततची ‘जवळीक’ यांमुळे एका पॉइंटनंतर सिनेमा कंटाळवाणा होतो. सिनेमाच्या उत्तरार्धात छोटा शौकतचा ट्रॅक येतो. तो आहे इंटरेस्टिंग. पण पटकथेतच तो प्रचंड ताणल्याने हा ट्रॅक संपता संपत नाही. त्यात माऊलीही ‘अॅड’ झाल्याने सिनेमा संपता संपता त्याचा ‘भिकू म्हात्रे’ होतोय की काय अशी शंका येते. माऊलीच्या डोक्यात गेलेला माज दाखवण्यासाठी गाता गळा असलेल्या गायकाने घसा रेकत ‘माऊली आहे, मी माऊली’ असं सतत म्हणत राहणं म्हणजे ‘शूट आउट अॅट लोखंडवाला’मधल्या ‘माया हूं मै माया’ची आठवण. या अशा प्रकाराने माऊलीची गायक म्हणून असलेली आयडेंटिटी पुसट होते आणि तो माफिया डॉन वाटू लागतो.

शिवाय, सिनेमा घडता घडता काही वेळ गेल्यानंतर अचानक आपल्या लक्षात येतं की आपली ही अनुभवकथा माऊली कुणाला तरी सांगतोय. पुढे डोक्यात प्रकाश पडतो की सिनेमाचा फ्लॅशबॅक सुरू आहे. पण हा फ्लॅशबॅक नेमका सुरू कुठून झाला, या प्रश्नाचं उत्तर मिळत नाही. संकलनात झालेली गडबड याला कारणीभूत असावी.

या सिनेमाच्या गोष्टीत दम आहे. पण पटकथा, संवादांना तेवढाही कणा नाही. वाद्यांची ओळख करून देताना, चॅनलसाठी काम करणारी ऊर्जा नावाची तरुणी प्रत्येक वाद्य स्वतः वाजवून त्याचं महत्त्व सांगते, हे फारच बालीश वाटतं. बरं, ती वाद्यं इतकी छान वाजवत असेल तर तिच्या त्या खुबीचा पुढे वापर का नाही? ती माऊलीला कुठेच एखादी तान, आपली किंवा रियाजात वाद्यांची साथ करत नाही.

माऊलीच्या ऑडिओ सीडीज खपतात.. तो स्टार होतो. एका कार्यक्रमाला दहा दहा लाख रुपये मागू लागतो. यातून तो समाजमान्य मोठा गायक झाला हे लक्षात येतं. पण त्याची समाजमान्य ‘लोकप्रियता’ ​कुठेच ‘दिसत’ नाही. त्यामुळे माऊली मराठी मनाचा स्टार होत नाही. तो पार्श्वगायकही होत नाही. ना धड परफॉर्मर. तो रिअॅलिटी शोपुरताच दिसतो.

मग यात चांगलं काय? तर याचं छायांकन नेटकं झालंय. संगीतामध्ये ‘येड लागलं’, ‘विठ्ठला’ ही गाणी श्रवणीय झालीत. ‘येड लागलं’ची दोन्ही व्हर्जन्स छान आहेत. शेवटच्या गाण्याचं गीतलेखन जमलंय. शिवाय ते गुप्ते यांनी गायलंही चांगलं आहे. मुलाला भेटण्याचा माऊलीचा प्रसंगही उत्तम.

कलाकारांबाबत म्हणाल, तर कलाकारांवर दिग्दर्शकीय पकड आणखी असती तर बरं झालं असतं. विशेषतः माऊलीच्या देहबोलीवर काम व्हायला हवं होतं. संतोष जुवेकरने ‘माऊली’ला न्याय देण्याचा प्रामाणिक प्रयत्न केला. परंतु, गोड गळ्याचा माऊली जेव्हा संवाद बोलू लागतो, तेव्हा या दोन आवाजातली ‘तफावत’ कानात राहते. माऊलीच्या पत्नीची, चतुराची व्यक्तिरेखा उर्मिला निंबाळकरने नेटकी वठवली. तेजस्विनी पंडित दिसते ‘ऊर्जा’सारखी. पण सुरुवातीला तिचं ‘कमांडिंग’ असणं नंतर लुप्त होतं. व्यक्तिरेखेला ते मारक ठरतं. सागर कारंडे, सुनील तावडे यांची मात्र आवर्जून नोंद घ्यावी लागते.

सारांश, ‘एक तारा’मध्ये अपेक्षित असणाऱ्या मानसिक द्वंद्वाचा, संघर्षाचा, भावोत्कट अभिव्यक्तीचा अभाव दिसतो. त्यामुळे तो ‘भिडत’ नाही. विस्मयचकित करत नाही. म्हणूनच या सिनेमातला तारा रिअॅलिटी शोपुरताच बनून राहतो.

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 11:38 am

Categories: Filmy   Tags: ,

Central Business District in Kalwa, Kharegaon

ठाण्यातही बिझनेस डिस्ट्रिक्ट

बीकेसीच्या धर्तीवर विकासाची मुख्यमंत्र्यांची घोषणा

खारेगाव येथील ७२ एकर सरकारी भूखंडावर बीकेसीच्या धर्तीवर सेंट्रल बिझनेस डिस्ट्रिक्ट उभारण्याचा निर्णय राज्याचे मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस यांनी घेतला आहे. एमएमआरडीएच्या माध्यमातून उभारल्या जाणाऱ्या या सेंटरच्या बांधकामासाठी चार एफएसआय दिला जाणार आहे. या सेंटरमुळे मोठ्या प्रमाणात रोजगारनिर्मिती होऊन या भागाचे रुपडे पालटेल, अशी आशा व्यक्त होत आहे.

मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस यांच्या अध्यक्षतेखाली सह्याद्री अतिथीगृहात झालेल्या बैठकीत हा निर्णय घेण्यात आला. ठाण्याचे पालकमंत्री एकनाथ शिंदे, आमदार जीतेंद्र आव्हाड, संजय केळकर आदी लोकप्रतिनिधी यावेळी उपस्थित होते.

ठाणे शहरात विखुरलेल्या प्रशासकीय कार्यालयांचे स्थलांतर खारेगाव येथील ७२ एकरच्या भूखंडावर करण्यासाठी स्थानिक आमदार जीतेंद्र आव्हाड गेल्या काही वर्षांपासून प्रयत्न करत आहेत. परंतु, सरकारी कार्यालयांसोबतच मुंबईतील बीकेसीप्रमाणे या जमिनीवर सेंट्रल बिझनेस डिस्ट्रिक्ट्स उभारण्याची मागणी एकनाथ शिंदे आणि जीतेंद्र आव्हाड यांनी शुक्रवारी मुख्यमंत्र्यांसोबत झालेल्या बैठकीत केली. मुंबईत गर्दीचा महापूर असून तेथील पायाभूत सुविधांवर असह्य ताण आहे. त्याचप्रमाणे भौगोलिक मर्यादेमुळे मुंबईच्या विस्तारालाही मर्यादा आहेत. त्यामुळेच ठाण्यात बिझनेस सेंटर झाल्यास त्याचा फायदा इथल्या रहिवाशांना होईल आणि मुंबईवरील ताणही काही प्रमाणात कमी होऊ शकेल, अशी भूमिका ठाण्यातल्या लोकप्रतिनिधींनी मांडली. मुख्यमंत्री फडणवीस यांनी ही सूचना उचलून धरली असून सरकार याबाबत तातडीने सकारात्मक पावले उचलेल, असे स्पष्ट केले. स्थानिक लोकप्रतिनिधींना विश्वासात घेऊन त्याचा विकास केला जाणार आहे. ‘या सेंट्रल बिझनेस डिस्ट्रिक्टच्या निर्मितीमुळे गर्दीचे विकेंद्रीकरण होईल आणि मोठ्या प्रमाणावर रोजगार निर्मिती होईल,’ असा विश्वास एकनाथ शिंदे आणि जीतेंद्र आव्हाड यांनी ‘मटा’शी बोलताना व्यक्त केला.

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 11:35 am

Categories: Marathi   Tags: ,

« Previous PageNext Page »

© 2010 PupuTupu.in