Marathi

The Colonel Who Would Not Repent

बांगलादेशनिर्मिती आणि नंतर

१४ डिसेंबर १९७१ रोजी  याह्य़ाखानने लढाई थांबवण्यासाठी लेफ्ट. जन. नियाझींला निरोप पाठवला. १७ डिसेंबरला संध्याकाळी ५ वाजता रेसकोर्सवर लेफ्ट. जन. अरोरांनी हजारोंच्या साक्षीने शरणागतीच्या करारावर नियाझींची सही घेतली. भारताने मानवतेच्या दृष्टिकोनातून बांगलादेशाच्या मुक्तीसाठी लढाई केली. ती अगदी थोडक्यात, झटपट, कमीतकमी मनुष्यहानी करून केली त्याला इतिहासात तोड नाही.. प्रचंड संशोधन करून लिहिलेले हे पुस्तक अवश्य वाचावे.

१९४८च्या पाकिस्तान जनरल असेम्ब्लीत धीरेन्द्रनाथ दत्त यांनी बंगालीलाही राष्ट्रभाषेचा दर्जा मिळावा म्हणून जे उत्साहपूर्ण भाषण केले त्यामध्ये स्वतंत्र बांगलादेशाच्या मागणीची मुळे रुजलेली आहेत. धीरेन्द्रनाथांच्या ठरावाला वाटाण्याच्या अक्षता मिळाल्या. पाकिस्तान सरकारने बंगाली नववर्षदिन आणि टागोरांची जयंती साजरी करायला बंदी घातली. त्याचा परिणाम उलटाच झाला. तरुण विशेषत: विद्यार्थी ते दोन्हीही अधिक जोरात साजरी करायला लागले. बंगाली मुस्लीम स्त्रियाही कपाळावर कुंकू लावतात. टीव्हीवर बातम्या वाचणाऱ्यांनी तसे लावायला बंदी आली पण मुस्लीम स्त्रियांनी त्याचा निषेध केला. १९५२च्या भाषिक आंदोलनापासून बांगलादेशाच्या स्वातंत्र्याची चिन्हे दिसू लागली. बंगाल्यांच्या निष्ठेबद्दल पश्चिम पाकिस्तानी नेहमीच साशंक असायचे. बंगालीपणा आणि इस्लाम हे  परस्परविरोधीच असले पाहिजेत, ते एक असूच शकत नाहीत अशी दृढ कल्पना पाकिस्तान्यांची होती. लेखकाच्या मते तशी समजूत भारतातही आहे.
फाळणीच्या वेळचा मुख्यमंत्री सुरहावर्दी होता. ४६ सालच्या दंगलींना भारतात त्याला जबाबदार धरतात तर बांगलादेशात सुरहावर्दी हिरो आहे आणि शेख मुजिबुर रहमान त्याचा शिष्य आणि उजवा हात होता. त्या वेळेस त्याने पाकिस्तानचा झेंडा उभारला होता.  १९६८-६९ मध्ये ‘आगरताला षड्यंत्र’ म्हणून ओळखलेल्या खटल्यात मुजिबुर रहमान आणि अवामी लीगच्या कार्यकर्त्यांना आरोपी केले होते. एका आरोपीला पाकिस्तानी सुरक्षा रक्षकाने गोळ्या घालून ठार मारले त्यानंतर दंगल होऊन अनेक कागदपत्रे जाळली गेली. सरकारने खटला काढून घेतला. मुजिब सुटल्यावर त्याला लोकांनी ‘बंगबंधू’ म्हणून डोक्यावर घेतला. आता पूर्व पाकिस्तानचा तो र्सवकष नेता झाला. तिकडे आयुबखान पदच्युत होऊन याह्य़ाखान हुकूमशहा बनला. १९७० मध्ये निवडणुका तोंडावर आल्या. कुस्तीच्या जंगी मदानात दोन पलवान आमनेसामने उभे राहिले.
पूर्व पाकिस्तानातील ताग, चहा वगरे निर्यात करून पाकिस्तानला खूप विदेशी चलन मिळे पण आयात मात्र पश्चिमेला मिळायची. विकासाचाही जास्त वाटा पश्चिमेला मिळायचा. पूर्व पाकिस्तानी लोकांच्या लवकरच लक्षात आले की, त्यांची आíथक पिळवणूक होत आहे. त्याचा परिणाम निवडणुकीत दिसून आला. पूर्व पाकिस्तानच्या १६२ पकी १६० जागा  आवामी लीगने जिंकल्या. ३०० सभासदांच्या राष्ट्रीय असेम्ब्लीत मुजिबला स्पष्ट बहुमत मिळाले. तरीही झुल्फिकार ली भुट्टोशी संगनमत करून याह्य़ाखानाने मुजिबला सरकार स्थापनेसाठी बोलावले नाही. ७ मार्चला ढाक्याच्या रेसकोर्सवर अतिविशाल समुदायासमोर केलेल्या जहाल आणि प्रभावी भाषणात मुजिबने फक्त स्वतंत्र बांगलादेशाची घोषणा करणे बाकी ठेवले. त्याने बंगालीशिवाय इतर भाषिकांना आणि िहदूंना  सुरक्षेची हमी दिली. स्वत: स्वातंत्र्याची घोषणा न करता पुढचे पाऊल सरकारने उचलण्यासाठी तो थांबला. पण ते पाऊल केवढे दुष्परिणाम करेल याची कल्पना त्याला आली नाही.  
याह्य़ाखानाने पूर्व पाकिस्तानचा गव्हर्नर बदलून टिकाखानला पाठवले. पूर्व पकिस्तानच्या न्यायमूर्तीनी त्याला शपथ द्यायला सपशेल नकार दिला. २५ मार्चच्या मध्यरात्रीपासून टिकाखानच्या सन्याने पुढील ८-९ महिने जो नरसंहार चालवला त्याच हृदयद्रावक वर्णन लेखकाने खूप संशोधन करून लिहिले आहे. मुजिबला अटक करून पश्चिम पाकिस्तानात पाठवून देण्यात आले. मेजर झिया उर रहमानने मुजिबच्या वतीने पूर्ण स्वातंत्र्याची घोषणा २७ मार्चला गुप्त रेडिओ केंद्रावरून केली. ब्लड नावाच्या अमेरिकेच्या ढाक्यातील राजदूताने पाठवलेल्या तारांवरून निक्सन, किसिंजर आणि याह्य़ा यांनी कशी कूटनीती खेळली याचेही वर्णन आले आहे.
बंगाली निर्वासित चुकनगर नावाच्या गावात जमून तिथून चालत सरहद्द ओलांडून भारतात येत असत. एक दिवस दोन ट्रक भरून सनिक तिथे आले आणि बेछूट गोळीबार करून दहा हजारांवर स्त्री-पुरुषांना मारून गेले. शर्मिला बोसने  लिहिलेल्या ‘डेड रेकिनग’  या पुस्तकात चुकनगर नरसंहाराबद्दल आक्षेप घेऊन ती संख्या एक हजाराच्या आत असली पाहिजे. दोन ट्रकमध्ये किती सनिक, त्यांच्या एकूण गोळ्या किती, किती गोळ्या माणसांना प्रत्यक्ष लक्ष्य करतील आणि त्यातल्या कितींचे प्राण जातील याचे गणित करून दाखवायचा प्रयत्न केला आहे. पण ज्या वेळी बंगाल्यांनी बिहारींना मारले त्या वेळी कुठलाही आक्षेप अथवा संशय न घेता ती मृतांची संख्या स्वीकारते. लेखकाच्या मते शर्मिला बोसचे लेखन पाकिस्तानधार्जणिे आहे आणि कसेही पहिले तरी मानवतेविरुद्ध पाकिस्तानचा तो एक भयंकर गुन्हा होता यात शंका नाही.          
 पूर्व पाकिस्तानात सन्य घुसवण्याचा निर्णय घेणे भारताला फार कठीण होत. पश्चिम बंगाल आणि पूर्व पाकिस्तान एक होऊन एका अखंड स्वतंत्र बंगालची मागणी करतील अशी शक्यताही नाकारता येत नव्हती. १९६३ पर्यंत भारतीय घटनेने तशी मुभा राज्यांना दिलीही होती. इंदिरा गांधींनी रशियाशी २० वर्षे मुदतीचा मत्री, शांती आणि सहकार्याच्या  केलेल्या करारास लेखक ‘राजकारणातला मास्टर स्ट्रोक’ म्हणतो. निक्सनने त्याला स्वत:चा वैयक्तिक अपमान समजला. मे महिन्यापासून भारताने मुक्तिवाहिनीला गनिमी  युद्धाचे शिक्षण देणे चालू केले होत. त्यांच्या कादर सिद्दिकीचा तर पाकिस्तानी सनिकांनी धसकाच घेतला होता. त्याला चे गेवारा म्हटले आहे.  प्रत्यक्ष लढाईच वर्णन त्रोटक आहे. १४ डिसेंबरला याह्य़ाखानने लढाई थांबवण्यासाठी लेफ्ट. जन. नियाझींला निरोप पाठवला. १७ डिसेंबरला संध्याकाळी ५ वाजता रेसकोर्सवर लेफ्ट. जन. अरोरांनी हजारोंच्या साक्षीने शरणागतीच्या करारावर नियाझींची सही घेतली. तिथे जाताना प्रक्षुब्ध बंगाली जमावापासून नियाझींचे रक्षण भारतीय सनिकांनी केले; नाही तर नियाझींची काही धडगत नव्हती. नियाझींची तलवार आणि पिस्तूल काढून घेतले, असे लेखकाने न्यूयॉर्क टाइम्सच्या बातमीदाराचा हवाला देऊन लिहिले आहे. पण लेफ्ट.जन. जेकबच्या २४११ील्लीि१ ं३ ऊँं’ं पुस्तकात नियाझींनी ‘माझ्याकडे तलवार नाही’ असे म्हटल्याचा उल्लेख आहे. त्यामुळे त्याच फक्त पिस्तूलच काढून घेतले.  लेखक म्हणतो भारताने मानवतेच्या दृष्टिकोनातून बांगलादेशाच्या मुक्तीसाठी लढाई केली. ती अगदी थोडक्यात, झटपट, कमीतकमी मनुष्यहानी करून केली त्याला इतिहासात तोड नाही. भारताचे सन्य पाहिजे तेव्हाच गेले आणि काम झाल्यावर लगेच बाहेर पडले. नऊ महिन्यांच्या मुक्तिसंग्रामात अनेक पाकिस्तानी सनिकांनी अनेक बंगाली स्त्रियांवर बलात्कार केले. त्यांनी ते पद्धतशीरपणे केले.
१० जानेवारी १९७१ ला मुजिब पाकिस्तानी कैदेतून मुक्त होऊन स्वतंत्र बांगलादेशास परतला. त्याचे अभूतपूर्व स्वागत झाले. देश उभारणीसाठी त्याने सोविएत पद्धतीची अर्थनीती स्वीकारून राष्ट्रीयीकरण सुरू केले. तागाची निर्यात क्युबाला केली त्याबरोबर अमेरिकेकडून येणारी अन्नधान्य मदत बंद झाली. नित्य लागणाऱ्या वस्तूंचा बाजारात तुडवडा भासू लागला. पण त्यानेच स्थापन केलेल्या ‘जातीय राखी वाहिनी’च्या कार्यकर्त्यांना त्या काळ्या बाजारात मिळू लागल्या. त्याच्या अवामी लीगचे नेते तस्करी, चोरटय़ा व्यापारात गुंतले होते. मुजिबची  विश्वासार्हता झपाटय़ाने कमी होऊ लागली. स्वतंत्र बांगलादेशापेक्षा पाकिस्तानच बरे होते असे लोकांना वाटू लागले. त्यात भर म्हणून त्याने सगळ्या राजकीय पक्षांवर बंदी घालून फक्त त्याच्याच एका पक्षाला मान्यता दिली. ‘एक नेता एक देश, शेख मुजिब बांगलादेश’ ही घोषणा सुरू केली. मुक्तीनंतर २-३ वर्षांतच बांगलादेश एक टिनपाट हुकूमशाही दिसू लागली. या परिस्थितीमध्ये सन्यातल्या मेजर फारुख रहमान आणि इतर कनिष्ठ अधिकाऱ्यांनी कट रचला. इंदिरा गांधींनी त्याची गुप्त माहिती मुजिबला पुरवली होती. १५ ऑगस्ट १९७५च्या पहाटे मुजिबसकट सर्व कुटुंबीयांचा, पत्नी, मुलगी, १० वर्षांचा मुलगा, जावयासह सर्वाचा गोळ्या घालून खून करण्यात आला. संशयाची बाब ही की, दुसऱ्याच दिवशी पाकिस्तानने ५० हजार टन तांदळाची मदत जाहीर केली. नंतर आलेल्या खोंडकरने मारेकऱ्यांना ‘शुजरे संतान’ म्हणजे ‘सूर्यपुत्र’ असे गौरवले. पुढील एक-दोन वर्षांत बरीच उलथापालथ, अनेक राजकारण्यांची हत्या होऊन लेफ्ट. जन. झिया उर रहमान हुकूमशहा झाला.    
झियाने बांगलादेशाचे इस्लामीकरण सुरू केले. १९८१ साली मुजिबची मुलगी शेख हसीनाला पुन्हा मायदेशी येण्याची परवानगी दिली. ३० मे १९८१ ला झियाची हत्या झाली आणि त्या राजकीय/लष्करी  पोकळीत जनरल इर्शादने हस्तक्षेप सुरू केला. उपराष्ट्रपती सत्तार निवडणूक जिंकून राष्ट्राध्यक्ष झाले. पण लष्करी क्रांतीत इर्शादने त्यांना हटवून तो हकूमशहा झाला. त्याच्या राजवटीत इतकी अंदाधुंदी झाली की, १९९०मध्ये त्यालाही राजीनामा द्यावा लागला. मग झालेल्या निवडणुकीत जनरल झियाची विधवा पत्नी खालिदा आणि तिची बांगलादेश नॅशनल पार्टी विजयी झाले.  पुढील काळ खालिदा झिया आणि शेख हसीना यांनी आलटून पालटून निवडणुका जिंकल्या आणि त्या पंतप्रधान किंवा विरोधी पक्षनेत्या राहिल्या. सत्तेत आल्यावर हसीनाने मुजिबच्या मारेकऱ्यांना अटक करवून खटले भरवले. फारुख रहमानसकट पाच जणांना फाशीची शिक्षा झाली. २०१० साली म्हणजे हत्येनंतर ४० वर्षांनी त्या अमलात आल्या. लेखकाने मुलाखत घेतल्यावर लिहिले आहे ‘फारुखच्या बोलण्यात किंवा चेहऱ्यावर पश्चात्तापाची भावना अजिबात नव्हती’. आज बांगलादेश ‘इस्लाम अधिकृत धर्म असलेला सेक्युलर’ असा विचित्र देश आहे. ज्या पाकिस्तान्यांनी अत्याचार केले त्यातल्या १९५ लोकांची नावे पाकिस्तानला दिली होती, पण त्यातल्या एकावरही पाकिस्तानात खटला भरला गेला नाही याचे आपल्याला अजिबात आश्चर्य वाटत नाही.
पुस्तकात एखादा नकाशा असता तर वाचताना संदर्भासाठी उपयोगी पडला असता. पुस्तकाच्या कव्हरवर साडी नेसलेल्या पण चोळी नसलेल्या, ६ ते ७ महिने गरोदर, शून्यात भकास दृष्टी लागलेल्या स्त्रीचा फोटो वाचकाला पुस्तकातला  बराच मजकूर सांगून जातो. चार पाने भरून संदर्भग्रंथांची यादी आणि  खूप संशोधन करून लिहिलेले हे पुस्तक अवश्य वाचावे.                
    
द कर्नल हू वूड नॉट रीपेंट द बांगलादेश वॉर अ‍ॅण्ड इट्स अनक्वाएट लेगसी
ले. सलिल त्रिपाठी
प्र. अलेफ बुक कं.
पृ. ३८२, किंमत रु. ५९५

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - January 31, 2015 at 4:48 pm

Categories: Marathi   Tags:

keep pen pick up gun sawarkar to writers

लेखण्या मोडा, बंदुका उचला साहित्यिक सज्जनहो!

मुंबईत १९३८ मध्ये झालेल्या मराठी साहित्य संमेलनात स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर यांनी संमेलनाचे अध्यक्ष या नात्याने केलेल्या भाषणाचे संकलन

keep pen pick up gun sawarkar to writers loksatta elocution competition
साहित्यासाठी जीवन आहे की जीवनासाठी साहित्य? जर आपले राष्ट्रीय साहित्य आणि अशा सामुदायिक संमेलनात साहित्याचा सामूहिक ऊहापोह मुख्य कर्तव्य असणार, जर  आपले राष्ट्रीय साहित्य हे राष्ट्रीय जीवनाचे एक उपांगच काय ते असेल, तर राष्ट्रीय जीवनाचे संरक्षण हीच आपल्या साहित्याची आद्यचिंता, मुख्य साध्य असले पाहिजे. अगदी कलेसाठी कलेचा जो कलावंत उपासक आहे वा साहित्यासाठीच साहित्याचा जो साहित्यिक भक्त आहे, त्याच्याविषयीही मला आदरच वाटेल. पण असे कलेसाठी कलेची उपासना करणारे साहित्यिक एखाद्या नाटय़गृहात नाटय़-नृत्य संगीताच्या भर रंगात अगदी दंगले असतानासुद्धा जर त्या नाटय़गृहास अकस्मात आग लागली तर कलेसाठी कलेला झिडकारून ते तत्क्षणी त्या आगीतून जीव बचावण्याच्याच मार्गास तडकाफडकी लागतील, की त्या संगीताचा तन्मय ताल धरीत तेथेच डुलत राहतील? त्याचप्रमाणे राष्ट्राच्या प्राणावरच बेतले असता केवळ साहित्याची कथा काय? आपल्या राष्ट्राची आजची मृत्युंजय मात्रा म्हणजे त्याचे शस्त्रबळ, साहित्य नव्हे! जपानात प्रत्येक प्राथमिक शाळेत मुलामुलींना प्रथम सैनिकी शिक्षण सक्तीने देण्यात येते, अलंकारशास्त्राचे नंतर!
जपानच्या, रशियाच्या, मुस्लीम राष्ट्रांच्या बॉम्बफेकी वैमानिक हल्ल्याची आगलावी काळछाया ज्या मुंबईवर दाट पसरत चालली आहे, त्या मुंबईत या साहित्य संमेलनातील, नृत्यनाटय़संगीतात रंगून गेलो आहोत. ज्या मुंबईत गल्लोगल्लीत जीर्ण साहित्य, नव साहित्य, पुराण साहित्य, पुरोगामी साहित्य मंडळे थाटून राहिलेली आहेत, लक्षावधी तरुण-तरुणी एक आणा मालेपासून सोळा आणे मालेपर्यंतच्या कादंबऱ्या वाचण्यात गढून गेली आहेत, त्या मुंबईत म्हणण्यासारखा रायफल क्लब असा एकही नाही. सबंध मुंबई इलाख्यात सैनिक कॉलेज औषधालासुद्धा नाही.
आपले हे विस्तीर्ण भारतीय राष्ट्र आज जगतात निर्माल्यवत जे होऊन पडले आहे ते आपले साहित्य उणे म्हणून नव्हे- शस्त्रबळ उणे म्हणून! ही गोष्ट सगळ्या आधी, साहित्यिकहो, तुमच्या लक्षात आली पाहिजे! सगळ्यात साहित्यिकवर्गच सुज्ञ, विज्ञ असणार! म्हणून सगळ्या आधी तुम्ही गर्जून उठा की, आजच्या परिस्थितीत आमचे राष्ट्रीय साहित्य म्हणजे शस्त्रबळ! शास्त्रचर्चा नव्हे! जे थोडे साहित्य हवे ते तुम्ही-आम्ही जे चाळिशीच्या वर गेलेले लोक, ते काय ते हवे तर पुरवतील!  जे तरुण. ज्या तरुणी, जी पाठीचा कणा ताठ असलेली पुढची पिढी त्या साऱ्यांना माझा या साहित्यपदावरून हाच निर्वाणीचा आदेश आहे की, राष्ट्रास आज साहित्यिक नकोत, सैनिक हवेत! तरुणहो, आमच्या दुर्बल पिढीच्या देखोदेखी सुनीते नि कादंबऱ्या लिहिण्याकरिता लेखण्या सरसावू नका. तर त्या जपान, इटली, जर्मनी, इंग्रज, आयरिश तरुणांच्या देखोदेखी आधी बंदुका सरसावा!  राष्ट्रसंरक्षणार्थ प्रथम रायफल क्लबात घुसा, रडगाण्यांच्या नि रडकथांच्या साहित्यसंमेलनात नंतर, वेळ राहिल्यास.साहित्यिकांनीसुद्धा आज साहित्याच्या पोथ्या गुंडाळून सैन्याच्या शिबिराकडे वळले पाहिजे. कारण जे राष्ट्र खुरटे, दुबळे त्यांचे साहित्यिक खुरटे नि दुबळेच असणार. ज्या दुबळ्या राष्ट्राला परक्यांची प्रबळ दारू आग लावते, त्याच्या साहित्यालाही कशी आग लागते ते तक्षशिलेला विचारा, नालंदेला विचारा. शिवरायांनी युगधर्म ओळखून सरस्वतीच्या रक्षणार्थच सरस्वतीकडे काही काळ पाठ फिरवून शुंभ-निशुंभ-मर्दिनीचीच उपासना केली, लेखणी टाकून भवानी उचलली म्हणून तर आज महाराष्ट्र सारस्वत असा काही पदार्थ जिवंत राहिला आहे! सरस्वतीचा एक उपासक या नात्याने मी तुम्हास सांगतो की,  साहित्यिक बनू नये तर आधी बनावे सैनिक! मी ज्या ज्या साहित्यसंमेलनात अध्यक्ष म्हणून गेलो, त्या त्या ठिकाणी जाताच शरीराच्या सनकडय़ा झालेली आमची तरुण मुले, मुली कोरीकरकरीत कोणती तरी कादंबरी, कथा, काव्य हातात घेऊन जेव्हा शेकडय़ांनी येता-जाता मला दिसत, त्यात दिवसरात्र तन्मय होताना आढळत, तेव्हा माझ्या हृदयाला खरोखरच चरका बसत आला. अध्यक्षपदी मान लाजेने खाली घालावी लागली. मी आपणास स्पष्टपणे सांगतो की, राष्ट्राच्या आजच्या परिस्थितीत साहित्याचे सापेक्ष महत्त्व तिय्यम आहे आणि तरुण पिढीचे पहिले कर्तव्य आहे सैनिक शिक्षण.  
पुढील दहा वर्षांत सुनीते रचणारा एकही तरुण नाही निघाला तरी चालेल, प्रत्यही साहित्य संमेलने न झाली तरी चालेल, पण दहा दहा हजार तरुण सैनिकांच्या वीरचमू आपल्या खांद्यावर नव्यातील नव्या रायफली टाकून, राष्ट्राच्या मार्गामार्गातून, शिबिराशिबिरातून टपटप करीत संचलन करताना दिसल्या पाहिजेत. ग्रंथालयाइतकी तरी, बौद्धिक कॉलेजाइतकी तरी नगरानगरातून सैनिकी कॉलेजे गजबजलेली आढळली पाहिजेत. मग अधूनमधून त्यांनी एखादी कादंबरी वा प्रेमकथा वाचली वा सुनीत लिहिले तरी चालेल. नेपोलियनही रणांगणावर करमणूक म्हणून शीळ वाजवी. दिल्लीच्या बादशहाची दाढी जाळून आल्यानंतर पहिले बाजीरावही मस्तानीच्या अंत:पुरात एखादे पान खाताना आढळत! पण जन्मभर नुसती झाडांची पानेच चघळणाऱ्या आणि तमाशातील तबलेच झडत राहिलेल्या दुसऱ्या बाजीरावाचे एक ब्रह्मावर्तच या राष्ट्राने बनावे, हे मला पाहवत नाही.
(मॅजेस्टिक प्रकाशन प्रकाशित ‘सावरकरांची निवडक भाषणे’ या पुस्तकावरून साभार.)

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 4:41 pm

Categories: Marathi   Tags:

Visunananche Ghar

घर हो तो ऐसा…

gharpan

 

घरांचे वेगवेगळे प्रकार आणि आकार असतात. कोणाचं घर ऐसपैस असतं तर कोणाचं सुटसुटीत, कोणाचं टुमदार तर कोणाचं प्रशस्त. पण बहुतेकांना विसूनानांचं घर आवडे कारण त्यांच्या घरात बालपणीच्या आठवणीत रमता येण्यापासून अत्याधुनिक उपकरणांपर्यंत सर्वच गोष्टी अशा काही मांडल्या होत्या आणि त्यांची निगाही इतकी काळजीपूर्वक राखली होती की येणाऱ्या प्रत्येकाला प्रसन्नतेचा अनुभव येई.

दारावर घंटा वाजवण्यापासून लामणदिव्यांपर्यंत रचना अशी होती की पेशवेकालिन वाड्यात आल्याचा भास होई. आधुनिक एलईडी दिव्यांनी वाड्याला असं काही प्रकाशमान केलं होतं की इतिहासच त्यांच्यापुढे जिवंत होई. पार्श्वभूमीला वाजाणारं संगीतही त्या वातावरणाला साजेसं होतं. सनई-चौघड्यांबरोबरच संतूर, तबल्यासह सतार, तुतारी या वाद्यांचाही त्यात समावेश होता. दारात येणाऱ्या प्रत्येकाचं स्वागत संगीतानेच होई. दारातून ती व्यक्ती आत आली की संगीत बंद होई. आतमध्ये शिरल्यावर सकाळी प्रकाशाने न्हाऊन जाणारा दिवाणखाना तर रात्री मंद प्रकाशात चांदण्या रात्रीचा अनुभव देणारं छत आणि ओढ्याच्या खळखळाटापासून ढगांच्या गडगडाटापर्यंत मर्यादित आवाजात पार्श्वसंगीत आणि दिवसाच्या प्रहरानुसार रागदारी पाहुण्यांना मोहून टाकत असते.

जेवणाच्या टेबलावर आरोग्यदायी चटण्या, ठेच्यापासून तोंडी लावण्यापर्यंतच्या सर्व गोष्टी विराजमान असत. भिंतीवरच्या क्रोकरीच्या कपाटात प्रसंगानुरूप ताटं-वाट्या, ग्लास, भांड्यांपासून चिवडा, सुकामेवा, फराळ आणि मधल्या वेळेत खायच्या आरोग्यदायी पदार्थांनी बाराही महिने भरलेल्या बरण्या पाहून मन प्रसन्न होई.

शयनकक्षात डोकावल्यावरही पाहुणे अचंबितच होत. कारण तिथे कुठेही भपकेबाजपणाचा लवलेश नसे. साधासा पलंग, त्यावर रुईची स्वच्छ गादी आणि उशा, आवाजरोधक काचा आणि दरवाजांमुळे शांतता, मंद प्रकाश असं चित्र दिसे. अशा निरव शांतता असणाऱ्या शयनकक्षात विसूनानांना छान झोप येत असणार, यात शंकाच नाही.

स्वयंपाकघरातली भांडी, फ्रीज, चूल आणि मायक्रोवेव्ह आदी सर्व उपकरणं अद्यायवत नसली तरी व्यवस्थित चालणारी आणि गरजेला पुरेशी पडणारी आहेत. विसूनानांच्या या हव्याहव्याशा वाटणाऱ्या घराचं रहस्य जाणून घेऊन आपणही आपलं राहतं घर आनंददायी आणि पाहुण्यांच्या कौतुकाचा विषय बनवू शकतो. त्यासाठी फार खर्च करण्याचीही गरज नसते.

> उत्तम ध्वनी आणि प्रकाशयोजनेचे असंख्य प्रकार बाजारात उपलब्ध आहेत. अशी योजना करणं खूप सोपंही आहे.

> आपल्या आवडीनुसार पेशवेकालीन वाडा असो वा अत्याधुनिक बंगला, फ्लेक्स किंवा विनाइलने त्याचं बाह्यरूप आमूलाग्र बदलता येतं.

> विविध वाद्यांचं संगीत संकलित करून वेगवेगळे प्रहर किंवा मूडनुसार ते ऐकता येईल.

> घरातल्या मंडळींच्या सवयींचा, आवडींचा अंदाज घेऊन त्यानुसार क्रोकरीचे विविध प्रकार आणून ठेऊ शकतो.

> फराळ, लोणची, चटण्या ठराविक पद्धतीने बनवून, त्यांची साठवणूक करून गरजेनुसार ते वर्षभर वापरता येईल.

> झोपायच्या खोलीत शांतता आणि साधेपणाच हवा. त्याने आपलं आयुष्य आनंदी बनतं. एकूण आयुष्याचा एक तृतीयांश वेळ आपण जिथे व्यतीत करतो ती जागा किती नेटकी असावी याचा विचार करूनच झोपायची खोली सजवावी.

> आपल्या घराचं घरपण आणि आपलं आरोग्य आपल्याच हाती असतं. त्यामुळे इथली प्रत्येक गोष्ट ही गरजेनुसार, पारखून घेतलेली, जास्त काळ टिकणारी आणि आपल्याला दीर्घकाळ उपयोगी पडणारी अशीच असावी.

 

Houses, there are various types and sizes. The house is spacious psychic psychic easier, but little psychic psychic extensive. But the majority of visunanancam house like it because their childhood home had organized a memorial circuit coming from all such things, state of the art machines and keeping them carefully so everyone could experience prasannateca was maintained in the coming.

Hoi seem ginger into pesavekalina had a bell on the door frame bursting from lamanadivyamparyanta. Modern LED lighting to the castle held them living history of light did anything. Background vajanaram cant help smirking they had sajesam environment. Clarinetcaughadyambarobaraca Santoor, tabalyasaha music, including the trumpet or vadyancahi. Hoi sangitaneca welcome to come, each at the door. In person, she was held close to the music the way. The living room in the night and in the morning on the side of light inside nhauna dim night light candanya experience oriented roof and the rivers of water gurgle from the clouds gadagadataparyanta voice is going to limit the siren Background guests and day praharanusara ragadari.

Healthy food on the table of my life, from thecya were all seated in the oral lavanyaparyanta. Keepers of the crockery of kapatata occasionally tatamcups, glasses, containers from civada, dried fruit, lunch time and in the middle of the healthy food khaya twelve months filled baranya seeing heart prevailed.

Sayanakaksata dokavalyavarahi guests are acambitaca. Because there was not anywhere scintilla bhapakebajapanaca. Sadhasa bed, the bed and pillows ruici clean, avajarodhaka glasses and daravajammule silence, each one dim light that picture. Be nice to sleep with silence silent visunananna sayanakaksata such, it is not true.

Svayampakagharatali utensils, fridge, heater and microwave, etc. when properly operated and are not updated as regularly falling all the equipment necessary permissions. Visunanam of havyahavyasa keeps our house, we can make the subject seem to know the secret gharacam pleasant and guest grinned. That does not need to make such expenditures.

> The best sound and lighting are available in numerous types on the market. The device is very easy to make. > Bungalow Castle sophisticated or whether your taste really, really can change radically format flakes or vinailane. > Listen to mudanusara or compiled by the time various different vadyancam music. > House little habits, likes to bring a variety krokarice according to estimates, and can keep. > Snacks, pickles, making my life a certain way, they can be used throughout the year as required by their storage. > Chamber of the room quiet and sadhepanaca air. He banatam our happy life. Based on the life of a third of the total sleep time smiled room where you should be smart how much space they will spend. > Gharacam gharapana and our health is in your own hands. So here every thing necessary, by the conservative, long lasting, and you should be falling so long useful.

 

Gharān̄cē vēgavēgaḷē prakāra āṇi ākāra asatāta. Kōṇācaṁ ghara aisapaisa asataṁ tara kōṇācaṁ suṭasuṭīta, kōṇācaṁ ṭumadāra tara kōṇācaṁ praśasta. Paṇa bahutēkānnā visūnānān̄caṁ ghara āvaḍē kāraṇa tyān̄cyā gharāta bālapaṇīcyā āṭhavaṇīta ramatā yēṇyāpāsūna atyādhunika upakaraṇāmparyanta sarvaca gōṣṭī aśā kāhī māṇḍalyā hōtyā āṇi tyān̄cī nigāhī itakī kāḷajīpūrvaka rākhalī hōtī kī yēṇāṟyā pratyēkālā prasannatēcā anubhava yē’ī.

Dārāvara ghaṇṭā vājavaṇyāpāsūna lāmaṇadivyāmparyanta racanā aśī hōtī kī pēśavēkālina vāḍyāta ālyācā bhāsa hō’ī. Ādhunika ēla’īḍī divyānnī vāḍyālā asaṁ kāhī prakāśamāna kēlaṁ hōtaṁ kī itihāsaca tyān̄cyāpuḍhē jivanta hō’ī. Pārśvabhūmīlā vājāṇāraṁ saṅgītahī tyā vātāvaraṇālā sājēsaṁ hōtaṁ. Sana’ī-caughaḍyāmbarōbaraca santūra, tabalyāsaha satāra, tutārī yā vādyān̄cāhī tyāta samāvēśa hōtā. Dārāta yēṇāṟyā pratyēkācaṁ svāgata saṅgītānēca hō’ī. Dārātūna tī vyaktī āta ālī kī saṅgīta banda hō’ī. Ātamadhyē śiralyāvara sakāḷī prakāśānē nhā’ūna jāṇārā divāṇakhānā tara rātrī manda prakāśāta cāndaṇyā rātrīcā anubhava dēṇāraṁ chata āṇi ōḍhyācyā khaḷakhaḷāṭāpāsūna ḍhagān̄cyā gaḍagaḍāṭāparyanta maryādita āvājāta pārśvasaṅgīta āṇi divasācyā praharānusāra rāgadārī pāhuṇyānnā mōhūna ṭākata asatē.

Jēvaṇācyā ṭēbalāvara ārōgyadāyī caṭaṇyā, ṭhēcyāpāsūna tōṇḍī lāvaṇyāparyantacyā sarva gōṣṭī virājamāna asata. Bhintīvaracyā krōkarīcyā kapāṭāta prasaṅgānurūpa tāṭaṁ-vāṭyā, glāsa, bhāṇḍyāmpāsūna civaḍā, sukāmēvā, pharāḷa āṇi madhalyā vēḷēta khāyacyā ārōgyadāyī padārthānnī bārāhī mahinē bharalēlyā baraṇyā pāhūna mana prasanna hō’ī.

Śayanakakṣāta ḍōkāvalyāvarahī pāhuṇē acambitaca hōta. Kāraṇa tithē kuṭhēhī bhapakēbājapaṇācā lavalēśa nasē. Sādhāsā palaṅga, tyāvara ru’īcī svaccha gādī āṇi uśā, āvājarōdhaka kācā āṇi daravājāmmuḷē śāntatā, manda prakāśa asaṁ citra disē. Aśā nirava śāntatā asaṇāṟyā śayanakakṣāta visūnānānnā chāna jhōpa yēta asaṇāra, yāta śaṅkāca nāhī.

Svayampākagharātalī bhāṇḍī, phrīja, cūla āṇi māyakrōvēvha ādī sarva upakaraṇaṁ adyāyavata nasalī tarī vyavasthita cālaṇārī āṇi garajēlā purēśī paḍaṇārī āhēta. Visūnānān̄cyā yā havyāhavyāśā vāṭaṇāṟyā gharācaṁ rahasya jāṇūna ghē’ūna āpaṇahī āpalaṁ rāhataṁ ghara ānandadāyī āṇi pāhuṇyān̄cyā kautukācā viṣaya banavū śakatō. Tyāsāṭhī phāra kharca karaṇyācīhī garaja nasatē.

> Uttama dhvanī āṇi prakāśayōjanēcē asaṅkhya prakāra bājārāta upalabdha āhēta. Aśī yōjanā karaṇaṁ khūpa sōpanhī āhē. > Āpalyā āvaḍīnusāra pēśavēkālīna vāḍā asō vā atyādhunika baṅgalā, phlēksa kinvā vinā’ilanē tyācaṁ bāhyarūpa āmūlāgra badalatā yētaṁ. > Vividha vādyān̄caṁ saṅgīta saṅkalita karūna vēgavēgaḷē prahara kinvā mūḍanusāra tē aikatā yē’īla. > Gharātalyā maṇḍaḷīn̄cyā savayīn̄cā, āvaḍīn̄cā andāja ghē’ūna tyānusāra krōkarīcē vividha prakāra āṇūna ṭhē’ū śakatō. > Pharāḷa, lōṇacī, caṭaṇyā ṭharāvika pad’dhatīnē banavūna, tyān̄cī sāṭhavaṇūka karūna garajēnusāra tē varṣabhara vāparatā yē’īla. > Jhōpāyacyā khōlīta śāntatā āṇi sādhēpaṇāca havā. Tyānē āpalaṁ āyuṣya ānandī banataṁ. Ēkūṇa āyuṣyācā ēka tr̥tīyānśa vēḷa āpaṇa jithē vyatīta karatō tī jāgā kitī nēṭakī asāvī yācā vicāra karūnaca jhōpāyacī khōlī sajavāvī. > Āpalyā gharācaṁ gharapaṇa āṇi āpalaṁ ārōgya āpalyāca hātī asataṁ. Tyāmuḷē ithalī pratyēka gōṣṭa hī garajēnusāra, pārakhūna ghētalēlī, jāsta kāḷa ṭikaṇārī āṇi āpalyālā dīrghakāḷa upayōgī paḍaṇārī aśīca asāvī.

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 1:18 pm

Categories: Filmy, Marathi   Tags:

Matchbox collection

 

31_01_2015_106_016

मी सैन्यदलातून इएमई कोअरमधून १९७८ मध्ये निवृत्त झालो. निवृत्त झाल्यावर सध्याच्या टाटा मोटर्स (आधीची टेल्को) या कंपनीत नोकरीला लागलो. मोटार मॅकेनिक आणि ड्रायव्हिंग याचा अनुभव असल्यानं कंपनीच्या इआरसी विभागात टेस्ट ड्रायव्हर म्हणून बदली झाली. तिथं पंधरा वर्ष काम करताना काड्यापेट्या जमवण्याचा छंद लागला. १९९८ मध्ये माझ्याकडे फक्त तीन हजार काडेपेट्यांचा संग्रह होता. पुढं हा छंद ‘वाढता वाढता वाढे’ या उक्तीप्रमाणे वाढतच गेला. आजमितीस पाच मोठे अल्बम तयार झाले आहेत. त्यात पंधरा हजार काडेपेट्या चिटकवून मी माझा छंद मोठा केला आहे.

या छंदाची टेल्को परिवार मासिकानं दखल घेतली. या छंदाचं आर्टिकल छापून टेल्को कामगारांमध्ये माझी ओळख ‘काडेपेट्या संग्राहक’ म्हणून करून दिली. कंपनीतून निवृत्त झाल्यावरही मी माझा छंद आजतागायत जोपासला आहे. निवृत्तीनंतर वेळ घालवण्याचं साधन मिळाल्यानं, काय करायचं याची चिंता वाटत नाही. अशा प्रकारच्या संग्राहकांना माझं सांगणं आहे, की माझ्या जवळील चांगल्या स्थितीतल्या पण माझ्या उपयोगी नसलेल्या हजारो काडेपेट्या विनामुल्य घेऊन जा, आणि तुमचा संग्रह वाढवा.

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:59 pm

Categories: Marathi   Tags:

Interview of Girish Kulkarni Marathi Actor

मनोरंजनाचा अर्थ शोधायला हवा !

girish

अभिनय… ही संकल्पना खऱ्या अर्थानं जगणारा अभिनेता म्हणून गिरीश कुलकर्णीचं नाव घेतलं जातं. नाटकाचं दिग्दर्शन, लेखन, पटकथाकार, अभिनय असं अष्टपैलू काम करणारा हा अभिनेता आता सिनेमाचं दिग्दर्शन करतोय. ‘मी अभिनय हा फक्त पोटापाण्यासाठी करत नाही असं ठामपणे सांगण्यापासून, मनोरंजन या संकल्पनेनाचा नेमका अर्थ शोधण्याची गरज आहे’, असं त्याला वाटतं.

अभिनेता म्हणून यशस्वी कामगिरी सुरू असतानाच, अचानक दिग्दर्शनात पाऊल का टाकावसं वाटलं?

नाटक करत असताना मी दिग्दर्शनच जास्त केलं आहे. उमेश विधिवत प्रशिक्षण घेऊन दिग्दर्शक झाला तर मी लिखाण आणि अभिनय करत राहिलो. कोणतीही गोष्ट मी प्लॅन करून कधीच केली नाही. सिनेमाच्या तांत्रिक बाबींची समज पुरेशी व्हावी, असं वाटत होतं. त्यात उमेशचाही आग्रह वाढला, मग एक नवा शोध म्हणून सिनेमाचं दिग्दर्शन करायचं ठरलं.

मराठी सिनेमासाची व्यावसायिक गणित पाहता निर्मात्यांचे पैसेही वसूल होऊ लागले आहेत. यात कितपत तथ्य वाटतं?

हे सत्य मोजक्या सिनेमांपुरतं मर्यादित आहे. मराठी सिनेमाची प्रेक्षकसंख्या वाढली आहे. पैसे देऊन सिनेमे पाहणाऱ्यांची संख्याही वाढली आहेत. ही ऊर्जितावस्था, चांगल्या कलाकृतींसह सातत्यानं टिकवणं आणि मराठी सिनेमाला आर्थिक स्थिरता देणं, हे यापुढचं खरं आव्हान आहे.

त्याचवेळी ‘अस्तु’, ‘धग’ यासारख्या सिनेमांना वाली नसतो, हे कशाने बदलेल?

मनोरंजन हे अभिरुचीसंपन्नतेचा विचार करतं की पाचकळ विनोद, कर्णभेदी संगीत इथपर्यंतच मर्यादित झालं आहे का, टिव्हीच्या वरवंट्याने ही अभिरूची आपण हरवली आहे का, साहित्य-कला-संस्कृती याबाबतचा सकस व्यवहार कुठे गेला याचा विचार करण्याची वेळ आली आहे. माझ्या निरिक्षणानुसार सांस्कृतिक पोषण कमी पडतं आहे. माझ्या नव्या सिनेमात मी याच गोष्टींचा वेध घेण्याचा प्रयत्न केला आहे.

अग्लीतल्या भूमिकेचं कौतुक झालं. हिंदीत झळकण्यासाठी दुय्यम भूमिका स्वीकारशील का?

कोणतेही प्रयत्न न करता ही भूमिका माझ्याकडे चालत आली. बाकी या व्यावसायात अभिनेता म्हणून येतानाच परावलंबित्व आहे, याची जाण मला होती. हिंदीत काम केल्यानं प्रसिद्धी मिळते हे खरं आहे, पण माझ्यासाठी समाधान अधिक मोलाचं आहे. मला कसलीही घाई नाही आणि कोणासमोर काही सिद्धही करायचं नाहीय. अभिनेता म्हणून निखळ समाधान देणारं काम मी स्विकारतो.

अनुरागकडून कोणती गोष्ट घ्यावीशी वाटते?

तो प्रचंड ऊर्जेनं काम करतो. तो एकाच गोष्टीचा अनेक अंगानं विचार करू शकतो. नव्या गोष्टी धाडसानं करतो. ते करताना त्याच्यात असणारं लहान मुलांसारखं कुतूहलंही नेहमी जागं असतं. त्याचं संयम ठे‍वून काम करणं मला भावलं.

सेन्सॉर बोर्ड आणि तिथं मराठी सिनेमाबाबत होणारा दुजाभाव याबाबत तू तुझ्या परीनं लढा देणार, असं सांगितलं आहेस त्याबाबत काय सांगशील?

कलाकार म्हणून वावरताना भान आणि जबाबदारी या दोन्ही गोष्टी आवश्यक वाटतात. ही जाणीव सतत स्वतःला देत राहणं गरजेचं आहे. राजकीय दडपशाहीबाबत निर्भयपणे बोलणं आणि स्वतःची दुरूस्ती करत नैतिक बळ असणंही गरजेचं आहे. एकटा किंवा समूह म्हणूनही हा विचार व्हायला हवा.

राष्ट्रीय पुरस्कारानंतर वाढलेल्या जबाबदारीचं दडपण येतं का?

मी पुरस्कार नजरेसमोर ठेऊन काहीच केलं नाही. कामाचं कौतुक पुरस्कारांनी झालं हे चांगलंच आहे, त्यानं प्रोत्साहन देण्याचं काम केलं. पण सतत पुरस्कार विजेता हा टॅग मिरवणं मला महत्त्वाचं नाही वाटतं. पण वाढलेल्या अपेक्षांचं दडपण आहे.

girish kulkarni movies girish kulkarni biography girish kulkarni wife girish kulkarni wiki girish kulkarni actor girish pandurang kulkarni advocate girish kulkarni

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:51 pm

Categories: Filmy, Marathi   Tags: , , , , , ,

Pregnancy appreciated through photos

प्रेग्नसीचं कौतुक फोटोंमधून

pregnancy

 

प्रेग्नसी आता फक्त स्टायलिश कपडे घालून मिरवण्यापुरती राहिलेली नाही, तर त्यासाठी खास ‘मॅटर्निटी फोटोग्राफी’ करण्याला पसंती मिळतेय.

चारचौघांत मनमोकळं आणि बिनधास्त वावरणं प्रत्येक प्रेग्नंट महिलेला पसंत असतंच असं नाही. त्यामुळे ते ‘मिरवणं’ दूरच राहतं. आता मात्र काही महिला वर्गामध्ये मिरवण्यापलीकडे प्रेग्नन्सीला ‘ग्लॅमर’ आलंय, ते मॅटर्निटी फोटोशूटमधून! परदेशात लोकप्रिय असलेला हा ट्रेंड आपल्याकडे आला आहे. विशिष्ट थीम घेऊन सात ते नवव्या महिन्यामध्ये इनडोअर आणि आउटडोअर फोटोशूट करायला प्रेग्नंट महिला, जोडप्यांची पसंती मिळतेय.

imggallery

आपल्याकडे फक्त डोहाळेजेवणाचे फोटो आवडीनं काढले जातात. या कार्यक्रमाव्यतिरिक्त खास म्हणून फोटोशूट होत नव्हतं. आता ‘मॅटर्निटी फोटोशूट’च्या निमित्तानं त्याचा विचार होतोय. न्यूड आणि ड्रेस्ड असे दोन प्रकार या फोटोशूटमध्ये येतात. जोडप्यांच्या पसंतीनुसार इनडोअर किंवा आउटडोअर शूट केलं जातं. सात ते नवव्या महिन्यात काढलेले फोटो आणि डिलिव्हरीनंतरचे फोटो (बाळ, आई आणि वडील त्याच मॅटर्निटी शूटच्या पोझमध्ये) असं पॅकेजही काही ठिकाणी केलं जातं.

नुकतंच ‘मॅटर्निटी फोटोशूट’ केलेली अमृता गायकवाड म्हणते, की प्रेग्नसीची माझी पहिलीच वेळ होती आणि ती आठवणीत राहावी यासाठी मला खास फोटोशूट करायचं होतं. तशी सुविधा असल्याचं कळल्यानंतर मी आणि माझ्या नवऱ्यानं लगेचच शूट करून घेतलं. यात मला लाजिरवाणं काहीच वाटलं नाही. उलट, मी त्या क्षणांचा खूप आनंद घेतला.
imggallery
प्रसिद्ध फोटोग्राफर हरप्रित बच्चरच्या मते, परदेशात हा ट्रेंड खूप जुना आहे. आपल्याकडेही त्याची ओळख होऊन खूप दिवस झाले. भारतात आलेल्या परदेशी जोडप्यांचं शूट मी केलंय. भारतीय जोडपीही असं शूट करतात; पण ते फक्त उच्चवर्गीयांपुरतंच मर्यादित आहे. मात्र, येत्या पाच-दहा वर्षात याचं प्रमाण बरंच वाढेल, याची खात्री मला वाटते.

मॅटर्निटी फोटोशूट करणाऱ्या स्टुडिओपैकी एक म्हणजे ‘डॅझ फोटोग्राफी’ याचे फोटोग्राफर डॅनिश ओबेरॉय म्हणतात, ‘मी सात महिन्यांपासून मॅटर्निटी फोटोशूट सुरू केलं असून, आतापर्यंत आठ शूट झाले आहेत. त्याला उत्तम प्रतिसाद मिळतोय आणि त्याविषयी महिलावर्गामध्ये माहितीही वेगानं पसरत आहे. मराठी आणि अमराठी दोन्ही जोडप्यांची अशा फोटोशूटला पसंती मिळत आहे.’

pregnancy appreciated through photos newborn photography tips newborn photography props pregnancy loss baby picture ideas loss of a baby pregnancy loss jewelry baby information baby loss pregnancy loss awareness pregnancy loss support baby websites newborn photography baby growth baby loss jewelry newborn photography ideas how to lose a baby loss of baby death of a baby baby photography tips photographing babies when a baby dies babies photography baby loss blogs baby memorial baby loss gifts child loss jewelry loss of child jewelry photography props for babies pregnancy loss necklace gifts for loss of baby loss of a child jewelry baby loss memorial pregnancy loss support group baby memorial jewelry lost of a baby quotes for losing a baby babies apps baby loss support group pregnancy after loss of baby stillborn baby memorial having a baby after losing a baby apps baby how to shower baby maternity pregnancy baby loss support

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:35 pm

Categories: Fashion, Health, Marathi   Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Diet Tips

डाएटच्या टिप्स

diet

आपल्या शरीराला ज्या प्रकारच्या, जितक्या प्रमाणातल्या आहाराची गरज असते, तो आहार म्हणजे डाएट. घरच्या बाईचं डाएट तर सगळ्यात महत्त्वाचं आहे. त्यासाठी काही खास टिप्स दिल्या आहेत, डॉ. प्रेरणा बावडेकर यांनी…

मुलं शाळेत गेल्यावर, नवरा ऑफिसात गेल्यावर मग निवांत खाऊ असं म्हणत अनेकजणी सकाळचा नाश्ताच करत नाही. फक्त २-३वेळा चहा पित राहतात आणि थेट दुपारचं जेवण घेतात. त्यातही मग आदल्या दिवशीचा उरलेला पदार्थ बाईच्याच पानात पडतो. हे टाळायला हवं कारण ते शरीरासाठी ते उपयोगी नाही. सकाळी उठल्यावर एका तासाच्या आत पोटात काहीतरी जायलाच हवं. मग सकाळी उठल्या उठल्या गरम पाणी प्या, लिंबूपाणी घ्या. किंवा उत्तम उपाय म्हणजे कोणतंही एखादं फळ खा. ब्रेकफास्ट म्हणजे ब्रेकिंग द फास्ट आपण रात्रीच्या जेवणानंतरचा उपवास सोडत असतो. तो फळाने सोडला तर पोटही शांत राहतं आणि पचायलाही सोपं जातं. दरवेळी नाश्त्यामध्ये पोहे, उपमा असे पदार्थच हवेत असं नाही. फळं खाल्ली, दूध प्यायलं तरी पुरेसं असतं. नाश्ता नीट न केल्यामुळेच मग अनेकींना नाही नाही ते आजार होतात. बारीक बायकांमध्येही फॅटचं प्रमाण वाढतं.

आता ज्या नोकरीला असतात त्यांची तर वेगळीच धावपळ होते. घर आणि ऑफिस दोन्ही सांभाळण्याच्या नादात दरवेळी परिणाम होतो, तो जेवणावरच. दिवसातून चारवेळा फळं खायला हवी. नाश्त्यामध्ये, साधारण ११-११.३०च्या सुमारास, दुपारच्या जेवणासोबत एखादं फळ किंवा सॅलड आणि संध्याकाळी अशा वेळांत फळं पोटात जायलाच हवीत. आमटी भाजीत ‌मीठ थोडं कमीच वापरा. शक्यतो कच्चं ‌मीठ थोडं खा. आठवड्यातून दोनतीनवेळा पालेभाज्या असायला हव्यातच. कडधान्य करायला सोपी म्हणून रोज खाऊ नका. दुपारी जेवणात सॅलड असायला हवं. पण एखाद दिवशी फक्त काकडी, एखाद दिवशी फक्त ‌कांदा, एखाद्या दिवशी फक्त टोमॅटो असं काहीही खाऊ शकता. ऑफिसमध्ये सलाड न्यायचं तर शक्यतो, चांगल्या क्वालिटीचे प्लास्टिक डबे किंवा स्टील, काचेच्या डब्यांतून ते घेऊन जा. त्यातही मीठ कमी आणि लिंबू, कोथिंबीरीचा जास्त वापर करा.

रात्रीच्या जेवणात तुम्ही गरमागरम सूप घेऊ शकता. त्यासाठी घरात जेवढ्या भाज्या आहेत, त्या सगळ्या कुकरमध्ये उकडवून घ्या. त्यात मीठ, मिरीपूड घालून उकळून पिऊन टाका. शक्यतो हवाबंद किंवा रेडी टू इट सूप्स टाळा. दिवसभरामध्ये चहा-कॉफी, कृत्रिम शीतपेयं कमी प्या. त्याऐवजी ताक, लिंबू सरबत, गरम पाणी प्या. ग्रीन टी हा एक उत्तम पर्याय आहे.

ज्यांची नाइट शिफ्ट असते किंवा रात्रीचं काम असतं, त्या बायकांनी दुपारचं जेवण व्यवस्थित घ्यावं. येताना डबा घेऊनच आलात तर श्रेयस्कर. ७-७.३० किंवा ८पर्यंतच जेवायची सवय लावून घ्या. काम करता करता एका बाजूला पटकन डबा खाऊन घेता येतो. लवकर जेवणं कधीही उत्तमच. त्यानंतर भूक लागली तर कितीही फळं खाता येतात. दूध भरपूर नाही पण सकाळी किंवा रात्री एक ग्लास घेतल्यास चांगला फायदा होऊ शकतो.

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:25 pm

Categories: Health, Marathi   Tags:

what to do to increase memory of my child

what to do to increase memory of my child

what to do to increase memory of my child

what to do to increase memory of my child

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:21 pm

Categories: Marathi   Tags:

Secret of soil perfume

मृद्‍गंधाचे सुवासिक रहस्य

earth-smell

 

पावसाचा थेंब मातीवर पडतो, तेव्हा त्यातील त्यात तयार होणाऱ्या बुडबुड्यातून बाहेर पडणाऱ्या एअरोसोलमधील सुगंधी घटकांमुळे मातीचा वास बाहेर पडतो. या मृ‍द्‍गंधाचा माग अखेर वैज्ञानिकांनी काढला आहे…

पहिल्या पावसानंतर वातावरणात भरून जाणाऱ्या मातीच्या वासाने फक्त भारतातच नाही, तर जगभरातल्या परस्परभिन्न संस्कृतींनाही भुरळ घातली आहे. गगनाचा गाभारा भरून-भारून टाकण्याची क्षमता असलेल्या या मातीच्या गंधाची भूल सगळ्याच भाषांमधील शब्दप्रभूंना पडली. मृ‍द्‍गंध किंवा पेट्रिकॉर म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या याच सुवासाचा माग काढण्यात अमेरिकेतील शास्त्रज्ञांना यश आले आहे.

पावसाच्या सरी जमिनीच्या पृष्ठभागावर पडतात, तेव्हा जमिनीतील विशिष्ट रसायनांमधून हा सुवास सगळीकडे पसरतो, असा निष्कर्ष दोन ऑस्ट्रेलियन संशोधकांनी साठच्या दशकात काढला. या वासासाठी ‘पेट्रीकॉर’ अशी संकल्पनाची त्यांनी तयार केली. मातीतला हा सुवास पावसामुळे बाहेर पडतो, याची माहिती शास्त्रज्ञांना होती. ही प्रक्रिया नेमकी कशी घडते, हे मात्र आजवर गूढ होते. अमेरिकेतील मेसॅच्युसेट्स इन्स्टिट्यूट ऑफ टेक्नॉलॉजीच्या (एमआयटी) शास्त्रज्ञांनी ही प्रक्रिया अतिजलद व्हिडिओच्या साह्याने कॅमेरात पकडली आहे.

मातीचे १६ नमुने आणि १२ अन्य माध्यमे अशा एकूण २८ पृष्ठभागांवर तब्बल ६०० प्रयोग संस्थेच्या मेकॅनिकल इंजिनीअरिंग विभागाचे असिस्टंट प्रोफेसर क्यूलन आर. बुई आणि त्यांचे सहकारी असिस्टंट प्रोफेसर यंगसू जंग यांनी केले. त्यात त्यांना असे आढळले की, पावसाचा थेंब विशिष्ट वेगाने आणि विशिष्ट पद्धतीच्या मातीवर पडतो, तेव्हा त्यामध्ये हवेचे लहान लहान बुडबुडे अडकतात. या बुडबुड्यांमध्ये मातीतले काही कण पकडले जातात. हा पाण्याचा थेंब जेव्हा फुटतो, तेव्हा हे लहान एअरोसोल थेंबाच्या बाहेर पडतात आणि हवेत फेकले जातात. लाटा फुटल्यानंतर किंवा शॅम्पेमवर फेस निर्माण होतो, तशीच ही प्रक्रिया असते. या एअरोसोलमध्ये सुवासिक घटक असतात आणि जमिनीतील जिवाणू आणि विषाणूंसह ही सुवासिक द्रव्ये बाहेर पडतात आणि वाऱ्याचे सर्वत्र पसरतात. हाच मृद्‍गंध.

मातीवर पडणाऱ्या पावसाच्या थेंबाचा वेग खूप कमी असेल, तर हा थेंब मातीत मुरतो. आणि वेग खूप जास्त असेल, तर हे बुडबुडे तयार होण्याआधीच फुटतात. ‘मातीच्या वासाचे रहस्य या थेंबाच्या वेगात आणि मातीच्या गुणवत्तेवर अवलंबून आहे,’ असा निष्कर्ष संशोधकांनी काढला. सामान्यतः निर्वात पोकळीचा विचार केला, तर पावसाच्या थेंबाच्या जमिनीवर पडेपर्यंतच्या प्रवासात त्याचा वेग हा थेंबाच्या वजनावर अवलंबून नसतो. मात्र, वातावरणात थेंबाच्या वजनाचा प्रभाव त्याच्या वेगावर पडतो. पावसाच्या हलक्या किंवा मध्यम सरी कोरड्या मातीवर पडल्या, तर हमखास मृद्‍गंध निर्माण होतो आणि आसमंतात पसरतो. मृद्‍गंध पावसाच्या सरीत नसतो, तर मातीतून मुक्त होतो. थेंबाची गती आणि पृष्ठभागाची गुणवत्ता यांनुसार नेमके किती एअरोसोल हवेत फेकले जातील, याचे अनुमान काढण्यातही एमआयटीच्या शास्त्रज्ञांना यश आले. हलक्या किंवा मध्यम पावसात अधिक एअरोसोल हवेत फेकले जातात, तर जोरदार सरी पडत असताना कमी एअरोसोल हवेत सोडले जातात, असा निष्कर्ष त्यांनी काढला.

मृद्‍गंधास कारणीभूत असलेल्या एअरोसोलच्या निर्मितीचे गूढ उकलणे एवढेच या संशोधनाचे महत्त्व नाही. तर या संशोधनाच्या आधारे मातीच्या माध्यमातून पसरणाऱ्या काही विशिष्ट रोगांच्या प्रसाराबाबत अधिक माहिती मिळवता येईल, असा विश्वास बुई आणि त्यांचे सहकारी व्यक्त करतात.

पावसावरच अवलंबून असलेल्या जनसमूहांसाठी पावसाची पहिली सर हा टिकून राहण्याचा- सर्व्हायव्हलचा- शुभसंदेश असतो. म्हणूनच, मातीचा या वासाबद्दल असलेली ओढ ही वारशाने मिळते आणि पिढ्यानपिढ्या संक्रमित होते, असे शास्त्रज्ञ मानतात. या संशोधनाने मानवी आयुष्य अधिक निरामय करणाऱ्या अन्य संशोधनांचा मार्ग मोकळा झाला आहे.

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:05 pm

Categories: Marathi   Tags: ,

Krishna Khairnar inspirational patriotic story in marathi

प्रत्यक्षात मायदेशी परतणारा ‘मोहन भार्गव’

krishna-khairnar

परदेशात गलेलठ्ठ पगाराची नोकरी असल्यावर केवळ सामाजिक भान आणि देशप्रेम म्हणून कोण आपल्या देशात परतणार? मात्र, यालाही अपवाद असतात. कृष्णा खैरनार हा तरुण त्यापैकीच एक.

‘नासा’मध्ये मोठ्या पदावर वैज्ञानिक म्हणून कार्यरत असलेला ‘स्वदेश’ चित्रपटातील शाहरुख खान आठवतोय? होय तोच तो, मोहन भार्गव नावाचा एक भारतीय तरुण वैज्ञानिक. जो ‘नासा’सारखी संस्था आणि अमेरिकेतील आरामाचे आयुष्य सोडून भारताच्या वैज्ञानिक प्रगतीला हातभार लावण्यासाठी परत येतो. चित्रपटाची कथा तशी चांगली, पण सहसा अशा कथा केवळ चित्रपटापुरत्या मर्यादित राहतात. खऱ्या आयुष्यात असे काही घडत असेल यावर आपला विश्वास बसत नाही. मात्र, काही अपवाद असतातच. नागपुरातील एक तरुण त्याचं आयुष्य या कथेप्रमाणेच जगतो आहे. जगभर दहशत पसरविणाऱ्या ‘स्वाइन फ्लू’वर लस शोधणाऱ्या वैज्ञानिकांच्या चमूत असलेल्या एक मराठी नागपूरकर तरुण परदेशातील गलेलठ्ठ पगाराच्या नोकऱ्यांचा मोह सोडून देशाच्या वैज्ञानिक प्रगतीला हातभार लावतो आहे. कृष्णा खैरनार असे या कर्मठ तरुणाचे नाव.

१९८० साली नागपुरातच जन्मलेले कृष्णा खैरनार हे सध्या नीरी येथे एन्व्हॉयर्नमेंटल व्हायरॉलॉजी या विभागात वैज्ञानिक पदावर कार्यरत आहेत. त्यांचे शालेय शिक्षण नागपुरातच झाले. नागपूर विद्यापीठातूनच त्यांनी मेडिकल मायक्रोबायोलॉजी विषयात पदव्युत्तर शिक्षण पूर्ण केले. त्यानंतर पुद्दुचेरी विद्यापीठातून त्यांनी पीएच. डी. प्राप्त केली. त्यांनी आपले करिअर ‘व्हायरॉलॉजी’ क्षेत्रात करायचे ठरविले. पुढील संशोधनाकरिता त्यांनी कॅनडा गाठले. तेथे विविध मोठ्या संशोधन संस्थांमध्ये अनेक वर्षे संशोधन केले. काही वर्षांपूर्वी परत एकदा मलेरियाची नवी दहशत निर्माण झाली होती. या नव्या आव्हानाकरिता नवी लस तयार करणे अत्यंत ही काळाची गरज होती. यावर जगभरात संशोधन सुरू होते. कॅनडाने यावरील पहिली लस शोधून काढली. ही लस विकसित करणाऱ्या चमूमध्ये खैरनार यांचा समावेश होता. पुढे २००८ साली स्वाइन फ्लू नामक आजाराने जगभर थैमान घातले. हा आजार प्लेगच्या साथीसारखा पसरू लागला. या रुग्णांवर उपचार करणाऱ्या डॉक्टरांनासुद्धा या आजाराची बाधा होत असल्याने सामान्यांमध्येच नाही तर वैद्यकीय क्षेत्रातसुद्धा या रोगाची दहशत निर्माण होऊ लागली. या वेळीसुद्धा कॅनडानेच या आजारावर मात करणारी लस तयार केली. ज्या १२ वैज्ञानिकांनी ही लस विकसित केली त्यातील एक नाव खैरनार यांचे होते.

एखादी व्यक्ती चांगले काम करीत असेल, तर त्याचे पाय ओढायचे, ही प्रवृत्ती आपल्या समाजात आहे, हे एक कटू सत्य नाकारून चालणार नाही. यामुळेच आपल्या देशातील टॅलेन्ट परदेशात जाताना दिसून येते. मात्र, पाश्चिमात्य देशात नव्या टॅलेन्टला हेरले जाते. मलेरिया आणि स्वाइन फ्लूच्या यशानंतर पाश्चात्य देशात खैरनार यांच्या नावाची चर्चा होऊ लागली. विविध बड्या संस्थांनी त्यांना गलेलठ्ठ पगाराच्या नोकऱ्यांची ऑफर दिली. मात्र, त्यांचे व्हिजन क्लीअर होते. काही काळ परदेशात काम करून नंतर आपल्या मातीत परतायचे आणि या मातीकरिता काम करायचे, हे त्यांनी आधीच ठरविले होते. राष्ट्रीय पर्यावरण अभियांत्रिकी संस्था (नीरी) ही देशातील महत्त्वपूर्ण आणि अत्यंत यशस्वी संशोधन संस्थांपैकी एक समजली जाते. २०११ मध्ये या संस्थेच्या ‘व्हायरॉलॉजी’ विभागात खैरनार रुजू झाले. याच काळात ‘सुपरबग’ नावाचा बॅक्टेरिया मानवाच्या जिवावर उठला. यावर जगभर संशोधन सुरू झाले. खैरनार यांनीसुद्धा यावर संशोधन सुरू केले. संशोधनादरम्यान त्यांना सांडपाण्यातील एका किड्यामध्ये या बॅक्टेरियाला नियंत्रित करणारे गुण आढळून आले. या संशोधनाने जगात एक नवा पायंडा घालून दिला. त्यांचे हे संशोधनसुद्धा आंतरराष्ट्रीय स्तरावर मान्य करण्यात आले असून अनेक महत्त्वपूर्ण जरनलमध्ये प्रसिद्ध करण्यात आले आहे.

सध्या ते ‘बॅक्टेरिओफाज’वर संशोधन करीत आहेत. यात ‘लिटीक एन्झाइम्स’चा बायोकंट्रोलिंग एजन्ट्स म्हणून वापर करण्याची पद्धत विकसित करण्यासाठी ते प्रयत्नरत आहेत. तसेच सांडपाण्यावर प्रक्रिया प्रकल्पांमधील बॅक्टेरिओफाजेसवरसुद्धा ते संशोधन करीत आहेत. वैज्ञानिक व औद्योगिक संशोधन परिषदेच्या १२ व्या पंचवार्षिक योजने अंतर्गत त्यांनी जलशुद्धीकरणातील ‘मर्क्युरी मुक्त युव्ही लाइट सोर्स’ या प्रकल्पात उल्लेखनीय कामगिरी केली आहे. तसेच वयाच्या अवघ्या ३५ व्या वर्षी ‘बायोमेड’सारख्या एका अत्यंत महत्त्वपूर्ण आणि प्रतिष्ठित सायन्स जर्नलकरिता अतिथी संपादक म्हणून काम करण्याचा मान त्यांना प्राप्त झालेला आहे. देशभरातील विविध संशोधन संस्थांमध्ये व्याख्याते म्हणून त्यांना आमंत्रित करण्यात येते. व्हायरॉलॉजी आणि मेडिकल मायक्रोबायोलॉजी सारख्या विषयांखेरीज विज्ञान आणि अध्यात्म या विषयावरसुद्धा त्यांनी अनेक ठिकाणी व्याख्याने दिलेली आहेत.

भारतातील आरोग्य व्यवस्थेबद्दल बोलताना ते म्हणतात, ‘साथीच्या रोगांवर नियंत्रण आणणे हे आजच्या वैद्यकीय क्षेत्रासमोरील सगळ्यात मोठे आव्हान समजले जाते. अशा प्रकारच्या रोगांवर नियंत्रण मिळविण्यासाठी या रोगांचे निदान लवकर होणे अत्यंत आवश्यक असते. प्रचंड प्रमाणात लोकसंख्या असलेल्या भारतासारख्या देशात तर हे रोग जास्त थैमान घालतात. या रोगांची लक्षणे समजून घेऊन त्यावर पटकन उपचार करण्याची पद्धती आपल्याकडे हव्या तशा विकसित झालेल्या नाहीत. भारतासारख्या देशात रोग निदानाच्या सोप्या पद्धतींच्या संशोधनावर भर देणे आवश्यक आहे. गेल्या काही वर्षात आपण त्या दृष्टीने प्रयत्न सुरू केले आहे. मात्र, त्यात सातत्य ठेवणे गरजेचे आहे.’

Be the first to comment - What do you think?  Posted by admin - at 12:00 pm

Categories: Marathi   Tags:

« Previous PageNext Page »

© 2010 PupuTupu.in